و او کسی بود که حتی تصور آغوشش مرا از غم نجات می‌داد.

امروز برای اولین‌بار، انقدر صداهای توی مغزم زیاد شده بودن که زدم زیر گریه.

گریه می‌کردم‌و می‌گفتم خفه شید. کاش برای چنددقیقه ساکت شن تا بتونم نفس بکشم.

بیا اینطوری بگیم که مثل ماه و خورشیدیم؟ من ماه و تو خورشید ، هرچیزی که دارم ارائه می‌کنم بازتابی از درخشش ِهمیشگی ِخودته .

『برای عطرنعناع』 سلام آکوای عزیزم، این نامه از ده سال آینده به دستت می‌رسد. از روزهایی که بالاخره توانسته‌ای آن صداهای مزاحم و شلوغ توی مغزت را ساکت کنی و در آرامش، فقط صدای موسیقی و باران را بشنوی. می‌دانم الان چقدر خسته‌ای. می‌دانم شب‌ها به مغزت التماس می‌کنی که فقط دو دقیقه خفه شود تا بتوانی نفس بکشی. می‌دانم پایین رفتن در گالری گوشی برایت مثل قدم زدن در قبرستان خاطرات است و نبودنِ کسی که قول ماندن داده بود، قلبت را مچاله کرده. می‌دانم هنوز هم با دیدن خنده‌های تهیونگ و برگشتن «ران بی‌تی‌اس» لبخند می‌زنی و کتاب و عکاسی پناهگاهت هستند، اما درونت پر از غصه و تنهایی است. اما من از آینده آمده‌ام تا یک هشدار بسیار مهم به تو بدهم که اگر آن را نادیده بگیری، مسیرت برای همیشه عوض می‌شود: هشدار من به تو این است: اجازه نده مرور خاطراتِ کسی که رهایت کرده (که خودت هم می‌دانی احمقانه‌ترین جنایت در حق خودت است)، آینده، اهداف و درَست را نابود کند! تو از یک طرف نگران امتحان‌ها و استادهایی هستی که کمر به افتادنت بسته‌اند، و از طرف دیگر مدام با کلمه‌ی کاش زندگی می‌کنی و وقتت را در چنل می‌گذرانی. اگر امروز جلوی این سستی را نگیری و با ترسِ نبودنِ او متوقف شوی، ده سال دیگر از اینکه جوانی، رشته و موقعیت‌هایت را فدای یک آدمِ رفته کردی، عمیقاً پشیمون خواهی شد؛ پشیمانی‌ای که دیگر با هیچ تراپی‌ای درمان نمی‌شود. کسی که رفت، رفت. هیچ‌کس شبیه او نیست؟ قبول! اما هیچ‌کس هم شبیه «تو» و استعدادهایت در نوشتن و عکاسی نیست. پس برای خودت ارزش قائل شو. گریه‌هایت را بکن، اما از فردا واقعاً آن گوشی را کنار بگذار، سست‌عنصر نباش و به بدبختی‌ها و درس‌هایت برس. تو برای رسیدن به آن آرامشی که با تمام وجود می‌خوای، باید امروز برای آینده‌ات بجنگی. من در ده سال بعد منتظرت هستم؛ جایی که بالاخره همه‌چیز سر جای خودش قرار گرفته است و دوباره ستاره‌ها در چشم‌های خودت می‌درخشند. به من برس. از طرف خودت، ده سال بعد. @mjholat

قشنگ‌ترین تقدیمی ممکن بود)))

وای، واقعا راست میگه. کاش عین آدم بشینم پای درس‌و‌آینده‌و‌زندگی‌م.