یه‌سری از اکانت‌هایی که مشکوک بودن رو ریم زدم اگر ریم‌ شدید ایدی بدید بهم.

+فکر می‌کردم قوی‌تری. -فکر نکردی غمگین‌ترم؟

-به خواست خودش دچارم کرد، ولی بی‌خواست خودش موندنی نبود. +حالا رفته؟ -خیلی وقت‌‍ه روح‌ش از جسم‌ش رفته. ولی نمی‌دونم چرا یادش از سر من نمی‌ره.

-امید، بعد از رفتن‌ش برای دنیای خاکستری چشم‌های من خیلی رنگی شد. دیگه نتونستم ببینم‌ش.

+رسیدی به ته خط. -ته خطی که پایان نداره. رسیدم به ته خط گنجایش افکارم. اما از لحاظ نابودی؟ تازه اول راه‌م.

-من از این حرف‌ها خسته شدم والریا. عفونتی که الان ریشه زده توس تمام وجودم چی؟ داره می‌رسه به بند بند وجودم. دارم نابود می‌شم؛ و مشکل اینه که این بدن نه کامل از کار میوفته، و نه کامل به راه.

+تو هنوز فرمانده‌ی منی. -از فرمانده‌ای پیروی می‌کنی که نتونست افشار غم‌ خودش رو دست‌ش بگیره؟

+اما اسلحه حالت رو بد می‌کنه. تو خودت در تهیونگی می‌بینی که در راس قدرت‌‍ه اما از درون هیچ‌چیزی برای قدرت نداره. -من خودم رو در غمی می‌بینم که تهیونگ در پوسته‌ی قدرت‌ش پروشش می‌ده.

-شیرینی زندگی‌م رفت پس منم به تلخی‌ش عادت می‌کنم. بالاخره یه‌روز باید چای رو تلخ خورد.

و دوباره، خلق یه شاهکار حقیقی توسط بچه‌یه‌روزه. باید اعتراف کنم واقعا تمام ِحرف‌ها از اعماق وجودم بود. چیزهایی که می‌خواستم فریادشون بزنم ولی صدام درنمیومد.