-زبان گفتار حرف ِقلبهایی که هیچوقت شنیده نشدن.
-اشکهای چکیده نشده از زخم چشمانی در انتظار، در انتظار یک آغوش.
یا شاید، عمارت بزرگی در کوچه پس کوچه های روستایی در آمستردام، که تبدیل به محلی برای عصرانههای زنانه، ولی پر از اندوه شده
#سربازنعناع
-مرهم زخمهام🌱
-تراپی با اسانس غم
-غرق در غم اما تلاش برای ادامه دادن
-مکانی برای ابراز احساسات عاطفی که با کمی غم و اندوه مخلوط شدن
-آیلی
-اینجا بهم حس خوبی میده اینطوری ام که هیچ کانالی رو چک نکنم اکثر اوقات کانالت رو چک میکنم:))
با غمت گریه ام درمیاد و گاهی که احساساتت رو مینویسی اشکم درمیاد
-وایب قصههای خیالی میده همینطور که هست مثل اسمش " عطر نعناع "
مثل خاطرهای قدیمی ولی شیرین
-کتابخونه ی محبوبی که محل دورهمی های شبانه دخترای قصر بود...شاهزاده قصر هر شب توی کتابخونه میومد و دخترای قصر به دور از جایگاه اجتماعیشون دور شاهزاده میشستن، باهم قهوه میخوردنو از روزشون میگفتن. توی کتاب خونه همیشه نور آفتاب بود و اونجارو گرم میکرد.
اما یه روزه طوفانی پرده های کتابخونه کشیده شد و دیگه باز نشد...باد سرد بین قفسه ها پیچید...همه چی تاریک شد..همه چی سیاه و سفید شد. تا اینکه دخترای قصر دور هم جمع شدن و وارد کتابخونه شدن. اونا شاهزاده رو پیدا کردن که تاریکی دورش رو گرفته بود...
اونا شاهزاده رو پیدا کردن که تاریکی دورش رو گرفته بود پس همه دورش نشستن،یکی عود با عطر نعناع روشن کرد، یکی براش کتاب خوند، یکی براش نوشت، یکی براش خوند، یکی بهش گوش کرد، یکی توی درساش کمکش کرد...
اونا کم کم شاهزاده رو سر پا کردن. شاید هنوز پرده ها کشیده باشه ولی یواش یواش اونم باز میکنن. مگه نه شاهزاده؟
#Ha_erin
-عطر نعناع:یه کلبه ی چوبی ِشناور توی مردابی از غم که بیشتر مواقع با چشمای پف کرده بهش پناه آوردم
#جوجو
-یه کتابخونه متروکه تو شهر بیسکنه که فقط صاحب کتابخونه اونجا زندگی میکنه اونم فقط به خاطر خاطراتی که با اون داشته و حالا بعد از اون خاطراتش شدن همه چیزش :)
-در میان هیاهوی جهان، جایی که خانهها تنها چهاردیواری از آجر و سیماناند، عمارتی ایستاده است که معنای دیگری دارد؛ عمارتی که از جنس «خانواده» است، نه از جنس سنگ و خاک. اینجا، جایی است که «کسی نیست»؛ یعنی هیچکس در این میان غریبه نیست، هیچکس تنها نمیماند و هیچ روحی در این تار و پود، بیسرپناه نمیماند ،، سنجابک
-شما میگی عطر نعناع،ما میگیم خونه.
-شاید جایی که توش خودمون هستیم؟!
با قهوه میشینیم و نوشتههای نونا رو با اشتیاق میخونیم.
یه اتاق در بسته که هر کسی یه جور توش خودشو نشون میده بدون ترس از قضاوت آدم ها
-آیلی
https://eitaa.com/Weaponmint/3452
-قهوه تلخی که به صرف غم هاش نوشیده میشه
-جایی که چشماتو میبندی و میزاری صداها توی گوشت پژواک بشن
-جایی که قلبت صحبت میکنه نه کلمات
-جایی که توش قدم میزنی و با هر قدم خاطرات زنده میشن و قلبت برای چیزایی که دیگه نیست به درد میاد اما میخندی، میخندی چون آینی دردارو قشنگ کشیده، میخندی چون خالق این دردای قشنگی که کشیده شده آینیه و همینه که زیباش میکنه:)
میخندی چون آینی یه هنرمنده و دردارو خیلی قشنگ میکشه پس همراهش اشک هم میریزی چون دردهم بخشی از زیباییست؛)
-عطر نعناع؟
بنظر من یه دنیای متفاوت با آدمای متفاوت که هرکدومشون داستان خاص خودشونو دارن. آدمایی که تورو با تمام کمبود هات میپذیرن و کمکت میکنن برای بهتر شدن. میخوام راحت بگم. عطرنعناع تنها جاییه که توش تونستم خودم باشم، همیشه ترس از این دارم که قضاوتم کنن ولی زمانی که اینجا صحبت میکردم و پیامارو میخوندم این حس مزخرف توی کمترین حالت خودش بود. عطرنعناع جاییه که توش احساسات وجود داره. (ادامه داره)
#آچا
-(ادامه)
جایی که نعنا هاش اجازه ندادن تاریکی و سیاهی دنیای اطراف نور اونارو هم خاموش کنه و دلشون رو سنگ کنه. عطرنعناع جاییه که توش نور هست، امید هست و همه ی ما با این امید زنده ایم. [هرچند که فرماندهش هیچوقت قرار نیست اینو قبول کنه]
#آچا
-عطر نعناع
نامِ جاییست شبیه مکثی کوتاه ،میانِ هیاهوی این روزها؛
شبیه پنجرهای نیمهباز رو به عصرانهای آرام، رو به بخارِ نرمِ یک فنجان نسکافه،رو به گفتوگویی که قرار نیست کسی را عوض کند،
فقط میخواهد کمی بیشتر بفهمد.
در این حوالی، آینی ایستاده است؛ نه صرفاً صاحبِ یک چنل، که انگار نگهبانِ حالوهواییست که از جنسِ قضاوت نیست.
ما را صدا میزند، و همین کافیست تا یادمان بیاید گاهی لازم نیست کسی
تمامِ ما را بداند تا حضورمان را بفهمد.
ادامه دارد ...
روح پدربزرگ نامجون
اینجا آدمها با باورهای دور، فکرهای نامشابه،و جهانهای شخصیِ خودشان میآیند؛ بیآنکه مجبور باشند شبیهِ هم شوند.
انگار همه به دعوتِ بوی نسکافهای گرم دور یک میز نامرئی جمع شدهاند،
تا از رنجها، رویاها، سؤالها
و تکههای ناتمامِ دلشان حرف بزنند.
روح پدربزرگ نامجون
-عطرنعناع؟
- دزیره تهکوک :)
-خب اگه بخوام اینجارو توصیف کنم(هرچند که توی نوشتن خوب نیستم ولی خب)عطر نعناع جاییه که به جای قضاوت درک میشی،عطر نعناع با همه جا فرق داره،دنیایی جدا که تفکر آدمای داخلش،مثل تفکر های فاسد دنیای اطرافمون نیست،عطر نعناع جایی دور از هیاهو های اطرافه،جایی که سکوت پر معنیه،عطر نعناع بهم وایب آهنگ snooz رو میده،جایی که در کنار نا امیدی بازم امیدی هست که باعث شده آینی و نعناعی هاش سرپا بمونن،آینی مثل متن این آهنگ داره به نعناعی هاش میگه اگه سقوط کردی نگران نباش چون هواتو دارم
آینی داره به نعناعی هاش میگه امید ته دلشونو نگه دارن درحالی که ممکنه گاهی اوقات همون امید ته دل آینی از بین رفته باشه، اون قسمت از آهنگ که میگه بلند گریه کن وقتی که دنیا برات غیر قابل تحمل میشه،دقیقا حس میکنم آینی بهمون این حرفو میزنه،میگه اشکالی نداره اگه دنیا غیر قابل تحمل شد بلند گریه کن و بگو لعنت
خلاصه که عطر نعناع و آینی با همه چنلا فرق داره،آینی تونسته با شخصیت خودش خونه ای بسازه که آدمای داخلش بتونن خودشون باشن بدون قضاوت،نه مثل همیشه تظاهر کنن. سانشاین
-من سردرگم بودم. روحم نمرده بود نه! اما بیجون بود،
خسته بود. از دست مردم،قضاوتها، انتقادات،
اختلاف نظر در استاندارد ها، مسئولیت ها، از دست دادن
های پی در پی، حرف حرف حرف...در یک کلام :«جامعه».
مثل سربازی بودم که از جنگ جهانی دوم زنده برگشته
در حالی که تمام رفیقاش کشته شدن و حالا کسی
نیست که توی زادگاهش انتظارشو بکشه.
ترجیح میدادم
دلو بزنم به جنگل برفی. حداقل اونجا هیچ موجود دوپایی
نبود که ادعای آدم بودن داشته باشه(استعاره از
فضای مجازی 💆🏻♀️)
با پاهای یخزده و خونی یه روند طولانی و بی سر و ته
رو طی میکردم، دیگه داشتم به تصمیمم شک میکردم،
چون جنگلی که داخلش قدم گذاشته بودم حتی کرم
شب تاب هاش هم نوری نداشتند. تاریکی مطلق...
عملاً ناامید شده بودم...دیگه داشتم به این نتیجه
میرسیدم که خوشبختی و شانس با من شببخیز کرده
که از دور دست ها نور رو دیدم. گرمای چندانی نداشت
اما باعث شده بود قلبم مثل وقتایی که استرس میگرفتم
دیوانهوار بتپه و روحم مثل بچه هایی که داخل پارک
قاصدک میبینه، بیقراری کنه تا به سمتش بره.
قدم به قدم سمت عمارت رفتم. بوی عحیبی ازش
ساطع میشد. نمیتونم بگم نعناع بود، چون میدونی؟
اگر از نعناع زیاد استفاده کنی آخرش به تلخی میزنه.
اما رایحه ی اون مکان...وصف نشدنی بود. اره... رایحه
ی نعناع بود اما از بهشت اومده بود و اوه لعنت بهش!
عطر ها نقطه ضعفن.مثل مردابی بود که هر شیءای رو
به داخل خودش میکشید و من؟ کشیده نشدم عملاً
غرق شدم. اما مرداب لقب خوبی نیست نه؟ پس یه
پورتال درنظرش میگیریم؛پورتال به دنیایی که همه چیزش
بوی زندگی میده. دنیایی که وقتی یه کوچولو ناراحت
هستی و حالت بده، مهم نیست کی هستی چی
هستی چه شکلی هستی چه اعتقاداتی داری؛ هر کس
به نوبه ی خودش تلاش میکنه حالتو خوب کنه اگر
هم نتونست شروع میکنه به همدردی کردن. دنیایی
که از نه صبح روشن میشه و ساعت خاموشی صفر
دقیقهس. ساکنینش توی روز با هم همآهنگ میکردن
توی تایم مشخص باهم مطالعه کنن تا کسی احساس
تنهایی نکنه. جوی که داخلش برقرار بود اسمش غم نبود،
برعکس! وقتی با کسی صمیمی هستی، سکوتِ چند
ساعته قرار نیست باعث معذب شدن بشه. این اسمش
خود آرامشه، آرامش مطلق. پس اره! عطر نعناع خونه ی
دوم منه. چرا دوم؟ چون من یه خونه ی اول هم دارم
و البته که همیشه خانه ها مکان نیستند، گاهی یک فرد
هستند. و خانه ی اول من ، صاحب خونه ی دوممه.
-و اگر بخوام توصیفش کنم هم فعلا زمانش
نرسیده سو..در پوسیدگی خودتونبکنجکاوید3>
عطر نعناع مثل خبر خوش و غیر منتظرهایعه
که توی اوج غم و ناامیدی میرسه. به زیبایی موسیقی
و ویالون سل های خیابان شانزلیزهس. به زیبایی هوای
بارونیِ ایرانه. به زیبایی آهنگِ still with you عه. به زیبایی
اولین دونه ی برفه. به زیبایی خبر پیروزی در جنگه.
به زیبایی حس گرم شدن دستا بعد از کلی برفبازیعه.
به زیبایی گزینه ی successful بعد از کلی کدنویسیعه.
به زیبایی شنیدن تعریف ،تحسین و تشویق از
شخص مورد علاقهس. به زیبایی شنیدن جمله ی قبول
شدی برای یه آزمونعه. به زیبایی بوی کتابِ نوعه. به زیبایی
تیکه های اوج آهنگه. به زیبایی قدم زدن زیر بارونه.
به زیبایی شکلات های نعناییعه. به زیبایی پست های
صفر دقیقهس و به زیبایی صدای صاحبشعه:)