و رفتی؛ اما واژه‌ها هنوز بوی تو را می‌دهند. پنجره‌ها هنوز تصور قامتت را به خاطر دارند. و من؟ من در همان جایی ایستاده‌ام که آخرین بار نفس کشیدی. با چشمانی که به هیچ فردایی امید ندارند و قلبی که تنها در آغوش غبارگرفته‌ی زمان، تو را زنده می‌بیند.

𝖨︎'𝗆︎ 𝖼︎𝗈𝗆︎𝗂𝗇︎𝗀︎ 𝗍𝗈 𝗌𝖾𝖾 𝗒𝗈𝗎. 𝖶︎𝖺𝗂𝗍 𝖿︎𝗈𝗋 𝗆︎𝖾.

اینجا تا اطلاع ثانوی بوی درد و مرگ میده. اگر ممکنه حس بدی دریافت کنید می‌تونید مدتی ترک‌مون کنین.

همیشه بیشترین حسرت نبودن‌ها، برای آدمایی‌‌‍ه که هیچوقت به نبودن شون فکر نمی‌کردیم.