و انسان در نهایت، شبیه به افکارش می‌شود.

چرا با کوچک ترین حرفش رنجیدی؟ چون صاحب کلمه زیاد برام با ارزش بود!

به اتاق می‌رود و تنهایی را به تن می‌کند.

چشم ها دروغ نمی‌گویند.

-

الآن به اونجایی رسیدم که فروغ فرخزاد میگه: در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم. سکوت و سکوت و سکوت.. انگار که لال شده باشم؛شاید هم کور و کر! دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را !

-

تایم

-

آخرش چی میشه؟ آدما یه جوری بیخیالت میشن انگار هیچوقت نبودی

-

ای یار من،ای یار من ای دلبرُ دلدار من:)