مرا اتفاقی پیر کرد که هرگز رخ نداد...

تو غمگین‌ترین فرد جهان بودی! این‌ را از لبخند‌های بی‌شمارت فهمیدم.

کاش پیرتر بودم، مثل ریشه‌ها یا خیلی جوان‌تر مثل شاخه‌ها این‌جا که من ایستاده‌ام، فقط تبر می‌خورم...

تو مغزم یه گلوله حرومت کردم.

بعد از چند ماه بالاخره از غارم اومدم بیرون... کلکسیون خونه‌ی جدیدشو پیدا کرده؛ ولی خب بدون شما صفا نداره، اونور می‌بینمتون. :) اینجا هم همچنان می‌مونه، چون دوسش دارم.🩶 _اِچ. خونه‌ی جدیدمون توی تلگرام: ↳ https://t.me/WordsCollection