آیدا! و افتخار من این است که بنده ی تو باشم.

در اتاقی که به اندازه‌ی یک تنهاییست دل من که به اندازه‌ی یک عشق‌ست به بهانه های ساده‌ی خوشبختی خود می‌نگرد به زوال زیبای گل‌ها در گلدان به نهالی که تو در باغچه‌ی خانه‌مان کاشته‌ای و به آواز قناری ها که به اندازه‌ی یک پنجره می‌خوانند "تولدی دیگر، بانو فروغ فرخزاد"