از یه جایی به بعد ادامه نداد. دست برداشت و موند؛ تهِ تاریکی، تهِ آب. از یه جایی به بعد تلاش نکرد. دست برداشت و موند؛ توی غبار، توی دود. از یه جایی به بعد اهمیت نداد. دست برداشت و موند؛ همون‌جا، بی‌اهمیت و سرد. از یه جایی به بعد، آدما خسته می‌شن. دست می‌کشن، می‌شینن و به پنجره زل می‌زنن، به پرنده نگاه می‌کنن، بال‌هاشون رو قیچی می‌کنن، می‌زنن به دیوار، تا یادشون بمونه سقوط همیشگیه. نمی‌دونم، یه روزی دوباره بلند می‌شن؟ ادامه می‌دن؟ تلاش می‌کنن؟ اهمیت می‌دن؟ نمی‌دونم... شاید یه روزی پرنده دوباره روی شاخه آواز بخونه.

به مادر بگو برایم، گاهی، گریه کند. من این‌جا پوسیده‌ام و کسی نمی‌داند. • وصال در وادی هفتم؛ عباس نعلبندیان

اه یه بار دیگه دلم میخواد Anne with an e ببینم

عاشق ماشق اهنگ‌های قدیمی!

https://eitaa.com/mydigitaljournal/4188 منم از اینا داشتم ولی آنقدر قشنگ در نیومد

https://eitaa.com/HashieyeKetab/991 اینو بیشتر تایم بده استاد، نمیدونم کی شروع کنم