تلخ است که دراین لحظه ماصاحب‌جانیم.

قصد جانم کرده ای؟ جانم فدای قصد تو.

اگه قرارنیست برای چشات بمیرم پس برای چی بدنیا اومدم؟

دونده ای که اول شده بود از خودش فرار میکرد.

از پنجره به خیابان نگاه می‌کردم و همه چیز مثل همیشه بود: مردم، ماشین‌ها، مغازه‌ها. اما چیزی درونم شکسته بود که هیچ‌کس حتی به آن نگاه هم نمی‌کرد. انگار در شهری زندگی می‌کردم که ساکنانش مرا نمی‌دیدند.