دونده ای که اول شده بود از خودش فرار میکرد.

از پنجره به خیابان نگاه می‌کردم و همه چیز مثل همیشه بود: مردم، ماشین‌ها، مغازه‌ها. اما چیزی درونم شکسته بود که هیچ‌کس حتی به آن نگاه هم نمی‌کرد. انگار در شهری زندگی می‌کردم که ساکنانش مرا نمی‌دیدند.

مرا آرام بکش نمیخواهم یکباره ترکت کنم.

جهان سنگدل‌تر از آن بود که کمکم کند، خدا هم ساکت‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم.

تو برای من نقش‌گازاشک آور رو داشتی

چه کنم زیبا؟ من از انتظارات تو غمگین‌تر بودم. ‌