؛ رهبرشهید مانند آدم‌های اسم و رسم‌دار دیگر، تشریفات و مراقبت‌های معمول را رعایت نمی‌کرد. یک موردش را همه دیدیم و شاید کمتر توجهی به آن داشتیم‌. آقا آغوشش به روی همه‌ی کودکانی که به سمتش می‌آمدند باز بود و با روی گشاده بر گونه‌هایشان بوسه می‌زد. هیچگاه رو ترش نکرد و نگفت ممکن است مریضی به من منتقل شود. نگفت حوصله ندارم و در شأن من نیست به عنوان نفر اول مملکت، کودکی را روی پایم بگذارم، بغل بگیرم و ببوسم. همین روح لطیف آقا بود که کودکان را شیفته‌ی خودش کرد و در قلب آن‌ها به عنوان پدری مهربان جای گرفت. کودکان فطرت پاکی دارند. آدم‌های خوب را دوست دارند و از شمر و یزید زمانه‌ی خود بیزارند..‌. و امروز تربیت کودکان‌ برای سربازی امامِ آمدنی‌، مهم‌ترین وظیفه‌ی مادر و پدرهایی‌ست که خانوادگی برای وداع و تشییع آقا رفتند. تربیت نسلی که منتقم خون رهبر شهید باشند و یادشان نرود آقای ما برای حفظ و سربلندی ایران و اسلامِ عزیز از جان، مال و خانواده‌اش گذشت... خیالت‌رادرآغوش...

❤️‍🩹 این درد که از داغ تو دیدیم آقا کوهی‌ست که بر شانه کشیدیم آقا برخیز به روی سر ما دست بکش حالا همه فرزند شهیدیم آقا... _محمد درّودی خیالت‌رادرآغوش...

وقتی پیکرها به عمودی که ایستاده بودم رسید، خط به خط مداحی "رسم‌وداع" رو زندگی کردم مثلا این‌جاش که می‌میگه: ما اومدیم دیدن تو این آخریشه هیچکی حریف گریه‌ی مردم نمیشه...

عراقی‌ها پس از انتقال پیکر آقا، جایگاه وداع را بوسیدند :.) خیالت‌رادرآغوش...