- پس آدم دلش را به چه کسی بسپارد؟ + به کسی که سکوتت را بفهمد نه فقط حرفهایت را...

بعضی اشعار ظرفیت این رو دارن که تا صبح با همین یک مصرعش گریه کرد مثل این

میگه دستشو از قنداق بلند میکرد فکر میکرد آب جاری شده نه خون گلوش...

من آخرین پناهم، پیاده روی و گوش دادن ملاباسمه . . .

—

کوله باریست پر از هیچ که بر شانهٔ ماست گله از دست کسی نیست مقصر دل دیوانهٔ ماست

—

برای پسری که ندارم سلام نور چشمم پسر عزیزم از من خواسته بودی تا نظرم را برای طلبه شدنت بگویم؛ به روی چشم پسرم فرض کن بگویند از فردا دیگر هیچ نانوایی نان نخواهد پخت! چه مشکلی در جامعه پیش می‌آید؟! یا فرض کن بگویند از فردا دیگر هیچ بنّایی کار نخواهد کرد! چه مشکلی در جامعه پیش می‌آید؟! آفرین تو جواب هر دو را میدانی و این یعنی آگاهی به رسالت آن دو طایفه اما پسرم سؤال اگر بگویند از فردا دیگر هیچ طلبه‌ای عمامه بر سر نخواهد گذاشت! چه مشکلی در جامعه پیش می‌آید؟! میگویی هیچ مشکلی نه تو عزیزدلم بلکه خیلی از آدم‌های مذهبی و تمام آدم های غیر مذهبی! و ترسناک‌ تر اینکه خیل کثیری از طلبه‌ها‌ نیز شاید بگویند: هیچ مشکلی! و این یعنی طلبه رسالت خود را در تکاپوی روزگار گم کرده است؛ تقصیر خودش؟! نه! مقصر را فعلا بحث نمی‌کنم چون فایده‌ای هم ندارد؛ درمورد تو ولی پسر عزیزم تا وقتی طلبگی برایت تا این حد ضرورت پیدا نکرده تا وقتی آگاهی به رسالت طلبه پیدا نکردی طلبه شدنت جز از روی جوگیری و بال بال زدنِ بی‌محتوای چیزی نیست و در نهایت برایت می‌گویم که با نسیمی پارچه‌ای که خیال می‌کردی عمامه بوده از سرت کنار می‌رود و خسرالدنیا و الآخره دست از پا دراز تر از حوزه می‌روی! اما زمانی که رسالت و هویت طلبگی را بشناسی و درک کنی کو لحظه‌ای که بتوانی پا پس بکشی؟! کو دمی که انگیزه از دست داده و از پای بنشینی و آن وقت است که بروجردی و نائینی را در جان خود زیست می‌کنی و جای پارچه، عمامه بر سر میگذاری و عمر خویش را وقف خدمت به آستان حضرت حجت بن الحسن روحی فداه و اهل بیت علیهم السلام می‌کنی دوستت دارم پسرم🤍 - بابا‌مهموم

- متن از مهموم همدانی در باب طلبگی -

—

ما گفتیم وحدت ؛ ولی نگفتیم کتمان حق !

عمامه به سری که عزای صدیقه‌ی زهرا رو شهوت مداحی و گریه نامگذاری می‌کنه... آجرك الله یا صاحب الزمان...