- تولد ترامپ، محرم و جام‌جهانی! چگونه کار درست در وقت غلط، پیروزی ما را کوچک و شکست دشمن را جبران می‌کند؟ ۱. تیک تاک! صدای عقربه‌ ساعت دیواری دفتر بیضی کاخ سفید، اعصاب ترامپ را خرد می‌کند. نزدیک به چهل روز از شروع عملیات نظامی علیه ایران گذشته و نمایندگان کنگره شمشیرهایشان را برای تحت فشار گذاشتن رئیس‌جمهور و وزیر دفاع به وسیله قانون اختیارات جنگی تیز می‌کنند! عملیات ربایش اورانیوم‌ از اصفهان هم با وجود پوشش رسانه‌ای نجات خلبان‌ها شکست خورده، گزینه مطلوبی برای استفاده از نیروهای مسلح در زمان باقی مانده مهلت شصت روزه، وجود ندارد. 💢 ترامپ به تلفن رومیزی خیره مانده، یکی از مشاوران می‌گوید: «آقای رئیس‌جمهور... باید شروط ده‌گانه ایران را قبول کنیم!‌ اگر عملیات نظامی را متوقف کنیم دوباره می‌توانیم با ادعای پایان عملیات قبلی، فرصت شصت روزه جدیدی برای در هم کوبیدن ایرانی‌ها پیدا کنیم!» مشاور دوم به تأیید سر تکان می‌دهد و می‌گوید «بله! صلح اگر زود امضا شود، شکست به بار می‌آورد و حمله اگر دیر انجام شود، فرصت می‌سوزاند. عقب‌نشینی اگر در وقت مناسب باشد، شکست را به شروعی دوباره تبدیل می‌کند. تازه! بعد از موافقت ایران و پایان عملیات، می‌توانیم شروط ایران را دور بیاندازیم!» 💢 ترامپ بشکن می‌زند و درحالی که به مشاورانش اشاره می‌کند می‌گوید «ایده خوبی است. این‌طوری احتمال دوباره درگیر شدن طولانی با ایران را هم کم می‌کنیم چون شروع کردن و ادامه دادن یک جنگ شصت روزه دیگر، خیلی سخت‌تر از ادامه دادن آن برای بیست روز یا کمی بیشتر است!» بعد، به کارمند کاخ سفید اشاره می‌کند تا ترتیب چند تماس با رؤسای کشورهای منطقه را بگیرد. از نتانیاهو و اردوغان گرفته تا بن سلمان و شهباز شریف، در وقت کم، آدم‌های زیادی را باید برای تشویق ایران به خط کنند. 💢 ۲. صدای مداحی از موکب حاشیه میدان انقلاب اسلامی تا دفتر خبرگزاری شنیده می‌شود. سردبیر، کلافه با دستبند سبزش بازی می‌کند و می‌گوید «باید تا قبل محرم این بساط جمع شود! به خود این آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها اگر باشد نه شب غدیر سرشان می‌شود، نه شب قدر می‌فهمند و نه شب عاشورا! الآن دوره "خیبر، خیبر، یاصهیون!" این‌هاست و دو روز دیگر نوبت "کربلا، کربلا، ما داریم می‌آییم!" شان می‌شود. یکسری خبر کار کنید تا غیرمستقیم آن طرفی‌ها بفهمند هر غلطی می‌خواهند با مذاکره بکنند باید دست بجنبانند!» 💢 ۳. کارمند کاخ سفید برنامه‌ای که رئیس فیفا برای برگزاری افتتاحیه جام‌جهانی فرستاده روی میز می‌گذارد. ترامپ با انگشت روی برنامه چند بار ضربه می‌زند و به هگست می‌گوید «باید کاری کنی نتانیاهو چند روزی آرام بگیرد تا دوباره ایرانی‌ها را خام کنیم! ما فعلاً به تصویری آرام، جشن ملی و رونق گردشگری نیاز داریم» به ونس هم می‌گوید «آن‌ها نباید نمایش اقتدار مدیریتی ما را به بحران پاسخ‌گویی تبدیل کنند» ونس تأیید می‌کند و جواب می‌دهد «همین که داور سوت بزند حواس همه از بنزین و جنگ پرت می‌شود» هگست اضافه می‌کند «حتماً سیاسیون ایرانی هم فوتبال دوست دارند!» 💢 ۴. در موکب دختر معترضی می‌گوید «مذاکره‌کنندگان ما خائن هستند! آن‌ها می‌خواهند با امضای توافق برای ترامپ در روز تولدش کادو بفرستند!»‌ مهمان برنامه پشت میکروفن جواب می‌دهد «این ادعا مستند نیست اما کلاً انجام چنین کاری آن هم در چنین زمانی به ترامپ اجازه می‌دهد ادعا کند در روز تولدش کار را تمام کرده یا توانسته ایران را پای توافق بیاورد» دختر دیگری خبر می‌دهد «در اخبار گفته ایران آماده تنبیه اسرائیل شده، نکند مذاکره بهم بخورد؟» 💢 ۵. در مطب زنان، مادری با هیجان صفحه موبایل را جلوی دختر باردارش تکان می‌دهد و می‌گوید «حمله موشکی ایران به اسرائیل قطعی شده؛ آمریکایی‌ها برای اینکه توافق به هم نخورد پیشنهاد چند میلیارد دلار پول نقد داده‌اند.» دختر جواب می‌دهد «اگر قرار هست فقط چندتا موشک به چند نقطه در اسرائیل بزنیم و بعد آن‌ها به همین بهانه چند سامانه‌های پدافندی و پتروشیمی مهم ما را شخم بزنند؛ همین بهتر که به بهانه پول هم که شده نزنیم!» 💢 مادر حین اسکرول کردن صفحه موبایل می‌گوید «اگر وعده سرخرمن نداده باشند و پول را واقعا بدهند» بعد از روی اخبار می‌خواند «اسرائیل گفته انتظار پاسخ محدود و نمادین ایران را دارد!» منشی مطب درحالی‌که به شبکه خبر تلویزیون چشم دوخته اسم آن‌ها را صدا می‌زند. دختر به زحمت بلند می‌شود ادامه می‌دهد «اما اگر می‌خواهیم محکم بزنیم نباید از پاسخ دشمن ترسید» و همراه مادرش وارد اتاق دکتر می‌شود. صدای عقربه‌ ساعت دیواری مطب شنیده می‌شود. تیک تاک! ⚠️ پی‌نوشت: صحنه‌های این متن نه گزارشی مستند از جلسات محرمانه، بلکه بازسازی نمایشی موقعیت‌ها بر پایه اخبار و اطلاعات هستند. علیرضا آقاباباگلی ۲۵ خرداد ۱۴۰۵

در ساعات پس از اعلام دستیابی به توافق و یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا، به نظر می‌رسد که همه در خیابان‌های ایران جشن پیروزی نگرفته‌اند و قطعاً همه هم در رؤیای یک تغییر سیاسی قریب‌الوقوع نیستند. ما با یکی از منابع وابسته به یکی از احزاب اصلاح‌طلب در ایران گفت‌وگو کردیم؛ فردی که خود را مخالف نظام معرفی می‌کند، اما در عین حال مخالف جنگ نیز هست. او به ما گفت: «شما در این مدت، طبقه متوسط ایران را کاملاً نابود کردید.» منظور او از «شما»، اسقاطیل و ایالات متحده بود. او افزود: «اکنون به جای آنکه به آزادی و دموکراسی فکر کنیم، باید به این فکر کنیم که چگونه همسر، فرزندان و خانواده‌مان را سیر کنیم.» او ادامه داد: «یک ایرانی گرسنه حاضر نیست جانش را به خطر بیندازد، زیرا خانواده در اینجا از هر چیز دیگری مهم‌تر است.» این سخنان شاید تصویری از وضعیت طبقه متوسط در ایران ارائه دهد. اکنون پرسش اصلی این است که پس از این توافق و با توجه به اینکه احتمالاً تحریم‌های ایران به‌تدریج برداشته خواهند شد، آیا تغییری در این وضعیت ایجاد خواهد شد یا نه؛ و آیا در نهایت شرایطی به وجود خواهد آمد که مردم دوباره به خیابان‌ها بازگردند یا خیر. این روندی است که باید در ادامه مشاهده کرد.

🔹لیندسی گراهام: هدف ما این است که ایران را در یک چارچوب قرار دهم تا بتوانیم به صلح منطقه‌ای دست یابیم. عربستان سعودی به توافق‌نامه ابراهیم می‌پیوندد و این تنها با یک ایران ضعیف اتفاق می‌افتد.

👆🏻 متن منتشر شده توافق‌نامه ایران و آمریکا که به امضای رؤسای جمهور دو کشور رسیده، ۸۷ درصد با متنی که در روزهای گذشته به بیرون درز کرده و مورد انتقاد بود؛ مشابهت دارد. در ۱۳ درصد باقی‌مانده اما که نسخه جدید متفاوت است؛ پیشرفت‌های محسوس ولی ظریف خاصی دیده می‌شود. با این‌حال، عمده ایرادات قبلی به حال خود باقی مانده و تفاوت جدی در رفع کلی آن‌ها ایجاد نشده است. به نحوی که با وجود وفاق اصول‌گرایان در مجلس و اعتدال‌گرایان در دولت برای دفاع از توافق و مشروع‌سازی آن در اذهان عمومی، جای نگرانی جدی درباره سرنوشت آینده انقلاب، جمهوری اسلامی و ایران کماکان به قوت خود باقی است. ۲۸ خرداد ۱۴۰۵

✉️ متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهم‌نامه رئیس‌جمهوران ایران و امریکا ▪️بسم‌ الله‌ الرّحمن ‌الرّحیم 📄ملّت پرشور و باوفای ایران 💬همانگونه که مطلع شُدید، تفاهم‌نامه‌ای بین رئیس‌جمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاش‌های زیادی را به‌عمل آوردند و البته این رئیس‌جمهور آمریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرم‌ها برای این امر استفاده می‌کرد. 💬بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیس‌جمهور محترم به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه‌ی آن را صادر نمودم‌. ایشان همچنین تصریح کرده‌اند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیاده‌خواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف انواع نصرت‌ها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد. 🔻والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته ✍🏼سید مجتبی حسینی خامنه‌ای 🗓 ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

✔️ جمهوری اسلامی؛ هم نهضت، هم نهاد در فردای پیروزی انقلاب‌ها این سوال بزرگ به سراغ اصحاب انقلاب می‌آید: بدل شدن به یک نهاد سیاسی یا تداوم بسیج عمومی و نهضت انقلابی؟ این پرسش دیرپا، در تاریخ انقلاب اسلامی ایران نیز پرسش پربسامدی است. جمهوری اسلامی ایران بدل به یک نهاد سیاسی شده است یا همچنان یک نهضت انقلابی است؟ در دوگانه‌ی آرمان و واقعیت، باید در کدام سمت ایستاد؟ آرمانگرایی یا واقع‌گرایی؟ تصمیمات سیاسی و اجتماعی را باید با ارجاع به خیابان و جمعیت‌های کثیر اتخاذ کرد یا در اتاق‌های دربسته در بین نخبگان و متخصصان؟ جمهوری از زمان افلاطون تا انقلاب فرانسه و از انقلاب فرانسه تا انقلاب ایران،‌‌ اساسا طرحی برای هم‌زیستی نهاد و نهضت است. جمهوری در فرم ایده‌آلش، صدای پرطنین توده‌های مردم و البته نماینده‌ی فضیلت و عقلانیت است. همین سنتز است که جمهوری را از آریستوکراسی و دموکراسی، از نخبه‌گرایی و تود‌گرایی‌، تمیز می‌دهد. در ساختار جمهوری اسلامی ایران، وظیفه‌ی تضمین این توازن بر عهده‌ی جایگاه ولی فقیه است. ولی فقیه هم نماد فضیلت است، هم صدای مردم‌. ولایت فقیه نماینده‌ی آرمانی‌ترین خواسته‌های انقلاب اسلامی ایران و نیز متوازن کننده‌ی نهادهای تصمیم‌گیر جمهوری است. پیام اخیر رهبر انقلاب اسلامی تاییدی بر ایفای این وظیفه‌ی تاریخی است. رهبر انقلاب به عنوان جایگاه سیاسی مقیم در واقعیت، از‌ سویی برآیند تصمیمات نهادهای سیاسی را می‌پذیرد، اجازه‌ی عمل صادر می‌کند و نهاد را در قبال اختیاراتش پاسخگو می‌داند. اما از سوی دیگر به عنوان نماد آرمانگرایی انقلابی، با واقعیت فاصله گذاری می‌کند و آرمان را تسلیم وضعیت موجود نمی‌کند. به نهاد اجازه‌ی تصمیم‌گیری می‌دهد و راه را برای مطالبه‌ی مردم می‌گشاید. این همان جایگاه موازنه‌گر رهبر به عنوان شخصیت اول جمهوری است. حفاظت از حدود جمهوریت، از سرحدات اجماع و عقلانیت نهادی، تا مرزهای احساسات جمعی و خرد توده‌‌ای‌. 🖋 دکتر امیرحسین پرورش 🆔 @Hesfir

خبرگزاری تسنیم خبری از درگیری تن به تن رزمندگان حزب الله با نظامیان صهیونیست در منطقه مرزی علی الطاهر منتشر کرده. حیرت آور است که « تل علی الطاهر» در حالی توسط تسنیم منطقه‌ مرزی نامیده شده که تپه‌ای استراتژیک مشرف بر نبطیه، یعنی در عمق خاک لبنان و در شمال رود لیتانی و در فاصله سی تا سی و پنج کیلومتری از مرز اسرائیل قرار دارد. حیرت آورتر این است که این حساسیت‌زدایی و اضطرارزدایی از ماجرا نه توسط شرق و اعتماد و سازندگی بلکه توسط خبرگزاری انجام شده که منسوب به سپاه پاسداران است. خارج از بگومگوهای سیاسی سوال صمیمانه من این است: برای دفاع از توافق، چرا باید واقعیت را واژگونه کرد؟ چرا باید اخبار لبنان را سانسور کرد؟ چرا باید مناطق روی نقشه را جابجا کرد؟ چرا باید مرز اسراییل را سی کیلومتر در عمق خاک لبنان ترسیم کرد؟ توافق‌ها می‌آیند و می‌روند و زودتر از انچه ما فکر کنیم پاره می‌‌شوند. اما بترسید از روزی که به اعتماد مردمی که زیربنای مقاومت در این منطقه هستند ضربه وارد شود. بترسید از آن روزی که لبنان حس کند توسط ایران تنها گذاشته شده و حتی اخبارش در داخل ایران تحریف شده روایت می‌شود.

فیلم کامل سخنان دکتر نبویان در شبکه خبر تا لحظه قطع آنتن در این برنامه نایب رئیس کمیسیون امنیت ملی برای نخستین بار جزییات مهمی از دستورات رهبرانقلاب به تیم مذاکره کننده را بیان میکند که ضروری است تمام مردم وقت بگذارند و این چند دقیقه را ببیند تا متوجه شوند چرا رهبر انقلاب در پیام اخیرشان به مردم افشا کردند نظر دیگری داشتند ولی به خاطر اصرار مسئولان مجوز تفاهم اولیه با امریکا را صادر کردند. 🌐 @Rahe_Dialameh

- وقتی اعتمادسازی شکست خورده، چرا ایران باید علی‌الاصول از آستانه بازدارندگی عبور کند؟ برای چیزی حدود دو دهه مذاکرات پیوسته و ناپیوسته حول پروژه هسته‌ای ایران، تغییر مذاکره‌کنندگان و حتی میزان ایستادگی یا نرمش دو طرف، نشان داد که اساساً خودداریِ طولانی، شفاف‌سازی و ایجاد محدودیت داوطلبانه طرف ایرانی نه تنها موضوع مورد اختلاف را حل نمی‌کند بلکه طرف غربی تلاش دارد تا به شکلی دائمی کارکرد آن را به عنوان ابزاری برای مداخله درباره مسائل دیگر و توانمندی‌های اساسی‌تر کشور ایران حفظ کند. 💢 پس اولاً باید از دوگانه تحمیلی درباره افزایش یا کاهش سطح و حجم غنی‌سازی که میدان کنشگری ما را محدود به یک دور باطل ساخته عبور نمود و از اساس پرسید؛ چگونه می‌توان زمینه را برای اعلام نظر سایرین درباره حقوق خود باز گذاشت و نه تنها این اندازه که فراتر، با دیگران درباره چند و چون آن گفتگو کرد و توقع تضییع آن را نداشت؟ حال آن‌که مسائل ایران، صرفاً مربوط به خود ملت ایران است و تصمیم‌سازی درباره آن، در ید اختیار هیچ کشور دیگری نیست. 💢 در ثانی، باید پاسخ داد زمانی که حتی اعتمادسازی‌های فراقانونی هم، حمله، تحریم و تهدید خارجی را متوقف نساخته، آیا ادامه راهبردی که قادر به امنیت‌آفرینی نیست؛ چیزی جز تمدید آسیب‌پذیری ما خواهد بود؟ چنان‌که پیداست از امروز هر ایرانی باید این حقیقت را قبول کند که نه فقط منطق «مقاومت» که منطق «بقا» در جهانی که کشورهایی در آن با تکیه به زور، اراده خود را به دیگران تحمیل می‌کنند؛ چیزی جز افزایش بازدارندگی نیست. 💢 ریسک‌های اصلی اتمی شدن و نشدن در هر دو حالت برای ایران، تشدید چرخه حمله و ضدحمله؛ جهش تحریم و انزوای مالی؛ تحریکِ دومینوهای منطقه‌ای؛ کاهشِ ظرفیت همکاری‌های فناورانه و فشار بر مشروعیت داخلی است. هزینه‌های انسانی، منطقه‌ای و بین‌المللیِ عبور علنی به تسلیح گرچه می‌تواند بسیار سنگین باشد اما در مقایسه با ریسک‌های اصلی رقیق‌سازی اورانیوم یا تحویل آن به کشوری ثالث که نه تنها آستانه بازدارندگی را به عقب می‌راند بلکه اتمی نشدن زمینه را برای افزایش سطح تنش و به کارگیری اهرم‌های سلاح هسته‌ای – چه تهدید و چه اجرا – فراهم می‌نماید، ترجیح دارد. 💢 بررسی تجربه اتمی شدن کشورهای دنیا نشان می‌دهد این سلاح مصونیت مطلق نمی‌آورد اما فقدان آن نیز الزاماً امنیت‌آور نیست چنان‌که پاکستان با دستیابی به سلاح هسته‌ای در برابر هند از جنگ‌های محدود و بحران‌های متناوب مصون نشد اما، سطح تنش را از منازعه‌های وجودی به برخوردهایی کنترل شده تقلیل داد یا درباره کره شمالی که توانست با جلوگیری از دریافت صدمات بازگشت‌ناپذیر، ساختار قدرت و حیات سیاسی اجتماعی خود را حفظ کند. 💢 ممکن است گفته شود برای مقابله با دشمنی که از هزینه‌های متعارف نمی‌ترسد؛ بهترین گزینه و کم هزینه‌ترین انتخاب، حفظ و توسعه برنامه صلح‌آمیز، کوتاه‌کردن فاصله تصمیم تا بازدارندگیِ مؤثر در سطح نهادی و فناورانه اما بدون جهشِ علنی و فوری به تسلیح هسته‌ای است به شکلی که هم پیام قاطع می‌فرستد و هم امکانِ چانه‌زنی و بازگشت‌پذیری اقدامات را حفظ می‌کند. با این‌حال باید پرسید؛ این چگونه بازدارندگی خواهد بود که نه تنها واضح نیست بلکه امکان از دست رفتن آن هم وجود خواهد داشت؟ 💢 اهمیت مطلب زمانی بهتر درک می‌شود که بدانیم؛ «آستانه بازدارندگی» تنها مرز فنیِ هسته‌ای نیست بلکه نقطه‌ای را شامل می‌شود که دشمن را در محاسبات خود به این نتیجه برساند که هزینه حمله، خرابکاری یا ترور از منفعت آن بیشتر است. آستانه‌ای که با تاب‌آوری اقتصادی، امنیتِ زنجیره تأمین، انسجام اجتماعی و روایت پیروزی تا امروز برای ایران بدست آمده و عبور از آن امکان دارد. عبوری که در حقیقت سه مرحله است؛ 💢 مرحله اول «روانی» بوده و به «تصورپذیری» امکان اتمی شدن به وسیله انسان‌های ایرانی مربوط می‌شود. زمانی‌که از خودمحدودسازی قبلی عبور کنیم نه تنها امکان حرکت نهادی به سمت حفظ گزینه‌های سریع و بازگشت‌پذیر به دست می‌آید بلکه فراتر از آن، زمینه عبور علنی نهایی به تسلیح هم فراهم می‌گردد. با این همه به صراحت باید گفت؛ این تصمیم، تصور و عبور گرچه درست است اما تنها هنگامی به نتیجه خواهد رسید که اراده ما معطوف به پذیرش هزینه‌ها و پیامدهای آن باشد. 💢 بازدارندگیِ مؤثر معجونی از شش مؤلفه نظامی برای تحمیل هزینه؛ عامل فناورانه برای بقا و خوداتکایی؛ عامل حقوقی برای مشروعیت و هزینه‌سازی علیه متجاوز؛ عامل اقتصادی برای تحملِ فشار و انکارِ اهرمِ تحریم؛ عامل اجتماعی برای تاب‌آوری و عامل روایی برای جلوگیری از مصادره معنای جنگ و صلح می‌باشد. شش ضلعی که اکنون در نتیجه جنگ رمضان و تجاوز جاهلانه آمریکا و اسرائیل، همه در کنار یکدیگر قرار گرفته و فرصت عبوری ایجاد کرده که شاید تنها موعد اجرای آن این شصت روز باشد و هرگز تکرار نشود! علیرضا آقاباباگلی ۳۰ خرداد ۱۴۰۵