من میتونم پر سر و صدا ترین یا ساکت ترین آدم باشم، بستگی داره کی کنارم باشه
اینجوری بگم که وقتی توی جمعیت نگاهش میکردم، همهی فضا سیاه سفید بود و فقط اون رنگی بود.
آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه، اونجاس که میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.
یه فکت قشنگ هست که می گه: “کسی که دوستت داره یا باهات صمیمی ترینه یه اسمی برات می سازه که هیچکس تا حالا با اون اسم صدات نکرده.”
مهم نیست چیکار کنم و کجا برم، در هر صورت سگ سیاه افسردگی از قبل اونجا بوده، تکیه داده به دیوار میگه " تو جات تو همین بغله، بگو خب.” :///