یک طوری تو زندگیم داره اتفاق های عجیب میوفته که گنگم و با بهت فقط به اطرافم نگاه میکنم و هی میگم "الان چی شد؟ الان چیکار کنم؟"
ولی من واقعا از لحاظ روحی نیاز دارم یه مدت برم کما و بعد از بهوش اومدن پنج سال اخیر و اصلا یادم نیاد:)
[دلم میخواد این روزها هرکس حالم رو میپرسه مثل حسین دهلوی جوابش رو بدم که میگه: حال مرا هر کس که میپرسد بگو خوب است. اشکش روان، اندوه جاری، زخمها کاریست.]