هیچ‌وقت نمی‌فهمم این بزرگترین مانع بود ، یا بزرگترین محرک .

خدای‌ستاره‌ها

برو ، بذار برو . بذار برو پس این‌همه آهنگ برای چی ساخته شده ؟ برای اینکه آدما همو ول کنن و برن. بلند شو برو ، پس این همه قرص برای چیه ؟ برای اینکه آدما بتونن بخوابن حتی بعدِ غم. تنهام بذار ، برو. پس سیگار برای چیه ؟ ولم کن برو ، من کنار میام. من رها می‌کنم. من انقدر این آهنگارو گوش می‌دم تا از گوشام خون بیاد. انقدر قرص می‌خورم تا معدمو بالا بیارم. برو ، من ریه‌هامو داغون می‌کنم ولی می‌ذارم بری‌. می‌تونی بری. همه چی آماده‌ست برای رفتنت ‌.

می‌کردم صدبرابرِ کارایی که می‌شد برات بکنم و نکردم .

مزه‌ی آخریش زیر دندونم می‌مونه بیستِ‌اسفند ، آخرِهیفده‌سالگی .

به‌هم‌ می‌گیم‌ بارِ‌آخره‌ و باز شروع می‌شه هربار ؛

هیچی دائمی نیست ، تموم می‌شه همش ، هیچی جز این درد لعنتی نمی‌مونه ازت

زندگی به‌ هر حال جریان داره ، می‌دوعه و باید بهش برسم ، حتی وقتی از غم زانو زدم.

وای انقدر آیدا رو دوست دارم