‌

اگه در اتاقم و باز کنی و بیای تو ، احتمالا مچاله دراز کشیدم توی مستطیل خورشیدی کف اتاقم. وقتی آفتاب حرکت کنه سر می‌خورم و باهاش می‌رم . اگه بیشتر بمونی آفتاب می‌ره روی دیوار ، احتمالا من دارم می‌نویسم . از غروب و طلوع و شعر و درد و این‌جور چرت و پرت های حس شدنی . اگه تنهام نذاری ، به‌هرحال خورشید تنهام می‌ذاره . می‌ره پشت کوها ، می‌ره تا اون ور دنیارو روشن کنه و من چشم رو هم نمی‌ذارم . شاید دارم زیرلب می‌خونم با آهنگ و زخمم و بیشتر باز می‌کنم ، شاید نشستم سر صندوقچه‌ی کوچیک کنار بالشم و با خودم کلنجار می‌رم که بازش نکنم. شاید گیر کرده باشم توی فضای‌خالی زیر میزم و دیگه نتونی منو ببینی. شاید رفته باشم ، پرواز کرده باشم همون‌لحظه که خورشید پرواز می‌کنه . ولی صدام می‌مونه . حتی اگه بیشتر نمونی ، حتی اگه همون اول بری ، حتی اگه تنهام بذاری ، قول می‌دم تا ابد صدامو توی سرت می‌شنوی. صدامو که دارم می‌خونم ، حتی وقتی از گلوم خون بیاد .

لطفا لطفا لطفا لطفا یه کاری نکن که فکر کنم اشتباه کردم. اشکالی نداره اگه باعث بشی خسته بشم یا اعصابم خورد بشه یا گریه‌م بگیره یا حتی احساس مردن کنم. واقعا اشکالی نداره فقط ازت می‌خوام اجازه ندی فکر کنم راجبت "اشتباه" کردم .

کسایی که ماه تولدشون آخرِ هر فصله ، معمولاً بزرگ‌ترین جنگ‌هاشون رو در خلوت خودشون تجربه میکنن. بقیه آدما اغلب هیچ تصوری ندارن که تو چقدر انرژی و تلاش میکنی تا متعادل بمونی، آروم باشی یا حتی فقط درست کار کنی.

Take me from this place, I just really can't stay.

and one day, we'll leave it all behind

you lied, you said you were fine, you're not.

you get it right, i meant you.