گشنیز ↢ 🃑 (( سپس مکثی کرد و به دوربین خیره شد و چیزی نگفت.سوفی کاملاً گیج شده و نمیفهمید چرا فیلسوف ساکت شده بود ولی در این حین ناگهان فیلسوف از جلوی دوربین کنار رفت و سوفی در کمال تعجب دید که به جای آن ویرانه ها، تمام بناهای آکروپولیس به صورتی کاملاً سالم و نو ظاهر شدند. اهالی آتن با لباس های رنگارنگ در اطراف میدان در حال رفت و آمد بودند و انگار با ضربه ای جادویی همه چیز از نو جان گرفته بود. ))

خشت ↢ 🃁 (( - هگل معتقد بود روح جهان با آگاهی روزافزون نسبت به خودش دائم در حال پیشرفت و تحول است. رودخانه هم همین طور است. همان طور که به دریا نزدیک میشود پهن تر و بزرگتر می شود. به گفته ی ،هگل تاریخ در واقع داستان « روح جهان » است که به تدریج به آگاهی نسبت به خودش میرسد. اگرچه جهان همیشه وجود داشته است ولی فرهنگ و پیشرفت جهان باعث میشود روح جهان به گونهای روزافزون نسبت به ارزشهای ذاتی خویش آگاهی بیشتری پیدا کند. ))

خشت ↢ 🃁 (( - بعضی وقتها شاید مهربان باشیم و به دیگران کمک کنیم، فقط به این خاطر که میدانیم برای خودمان هم منفعتی دارد. مسلماً این میتواند باعث محبوب شدن مان شود. + ولی اگر فقط به قصد محبوب شدن به دیگران کمک کنی، پس بر اساس قانون اخلاقی عمل نکرده ای. شاید هم طبق قانون اخلاقی عمل کنی و این کار خیلی هم خوب باشد ولی به عملی میشود گفت عملکرد اخلاقی که نتیجه ی غلبه یافتن بر خود باشد. یعنی فقط وقتی که کاری به عنوان تکلیف جهت رعایت قانون اخلاقی انجام میپذیرد میتواند به صورت عملکردی اخلاقی پذیرفته بشود برای همین به اصول اخلاقی ،كانت اخلاق متکی به تکلیف یا وظیفه هم میگویند. ))

خشت ↢ 🃁 (( پرنده ها در درختها ، در هوا ، در میان شاخ و برگها- در همه جا جیک جیک می کردند. سرگرم کار روزانه خود بودند. تعطیل و غیر تعطیل برایشان فرق نداشت. کی این چیزها را به آنها یاد داده بود؟ انگار کامپیوتر کوچکی درون هر کدام بود و برای انجام هر کاری برنامه ریزی شده بود! ))

گشنیز ↢ 🃑 (( -فکرش را بکن اگر فقط گیاه و حیوان وجود داشت. در آن صورت کسی نبود که بین «گربه» و «سگ» یا «گل» «سوسن» و «انگور فرنگی» فرق بگذارد. گیاهان و حیوانات هم جاندارند ولی ما یگانه موجوداتی هستیم که میتواند طبیعت را به دسته ها و طبقات گوناگون رده بندی کند. ))

دل ↢ 🂱 (( گویی ابتدا دور اتاق، و بعد بیرون از پنجره و دور و دورتر روی شهر به پرواز درآمده است. از آن بالا به مردمی که در میدان بودند نگریست، و باز همین طور، شناور بر فراز کره ،زمین پیشتر و پیشتر رفت ، از دریای شمال و اروپا و از صحرا و جلگه افریقا گذشت. تمامی جهان تقریباً به صورت فردی زنده درآمده بود، و او احساس میکرد این فرد کسی نبود جز خود او. پیش خویش اندیشید، جهان منم. این عالم عظیم و پهناوری که غالباً د در نظر او بیکران و هراسناک مینمود - خویشتن خویش بود. ))