نمیتونم با فضای مراسمای ختم کنار بیام .

ترجیح میدم حداقل تا هفتُم همه ناراحت بمونن

نه اینکه فرداش دیگه همه چی روال شه و تو مراسم بشینن حرفای رندوم بزنن

مود.

هرکسی تو مدرسه کنار من اول سال دهم:

_ وقتی حالت بده به من بگو . عذاب میکشم از اینکه کادو هات مال منه، حال بدت برای بقیه . شاید نتونم کاری کنم ولی حداقل می‌دونم حالت خوب نیست و میتونم همدردی کنم . چرا این کارا رو نکردی؟ سوال من همینه فقط . توقعات منو بنداز دور ، چرا به چیزایی که خودت گفتی فکر نمیکردی؟ شاید اگه شبیه تر بودی به نوشته های این نامه ، احساسم شبیه تر به قبل باقی مونده بود .

گفتی نوشته قدیمی چقد نوشته قدیمی تو گوشیم دارم برای ی نفر :)

من اون یه نفرم؟