چقد من آدم اتاق مرتب نکنی هستم

نشستم رو تختم پاهامو انداختم روهم، دلم میخواست الان قلاب بافی میکردم و با کامواهای نرم جدیدم قورباغه های ملوسک میبافتم و آهنگای بی‌کلاممو گوش میدادم و فکرای مختلف میکردم، چوب شورامم میاوردم و اون لیوانه که پرنیا بهم داده رو پراز شیرکاکائو میکردم و عشق و حال . وای تازه می‌تونستم ساختمان پزشکان بزارم ببینم یا زیزیگولو. ولی باید بشینم دینی بخونم🦧

دلم برات تنگ شده

هاه

=)

این خانومی تو قلبم یه حکومت تشکیل داده برای خودش.

آدم گاهی نیست، چون نمی‌تواند باشد و توضیح همین گزاره‌ی کوتاه برای آنان که با تو تعامل دارند یا تو را دوست دارند، سخت‌ترین کار دنیاست!

اگه بارون بیاد امروز قول میدم تا چند وقت غر نزنم

اومد

ولی کم بود

غر یک: