داشتم تست شخصیت میدادم و یه سری چیزا رو از داداشم میپرسیدم و دیدم که وای ، چقدر ذهنیتش در مورد من خوبه . دوسش دارم . وقتی داره تو خونه راه میره و بلند بلند درمورد زاویه ای که تازه بهشون درس دادن صحبت میکنه ، قلبم به خاطرش میخنده . حتی وقتی باهام بحث میکنه که بزارم سوباسا ببینه و من میخوام یه کانال دیگه ببینم ، وقتی از طبقه پایین عربده میزنه که بیام شام بخورم ، یا وقتی از مدرسه میرسه و با صدای بلند تعریف میکنه که تو فوتبال به سپهر چجوری گل زده و کل کوچه خبردار میشن ، دوست داشتنیه.