نمی‌دونم چرا دارم اینا رو اینجا می‌نویسم ولی فقط الان دلم نمی‌خواد با کسی صحبت کنم و میترسم که تنها ام باشم . همه چی داره متناقض میشه و من نمیتونم احساسشو توصیف کنم( شاید کسیم ازم نخواست این کارو بکنم )

هیچکی فک نکرد حرفاش روی من چه تاثیری می‌ذاره . خودمم فکرشو نمیکردم ولی کم کم دیدم که سورپرایز. خستم. از تلاش کردن برای خوشحال بودن و زندگی کردن خستم.

-

کاش یه خانومی بیاد تو کتابخونه باهام دوست بشه من دارم خیلی طفلکی میشم

-

بغل دستیم تجربیه

هی کتاب زیستشو نیگا میکنم

بعد به کتاب حسابانم نیگا میکنم

و اینجوری ام که

یزدان تو را سپاس

ماه چقدر خوشگله