بچها دلم میخواد تاریخ رو یه جایی ثبت کنم. کاش تاریخ نگار بودم.

داشتم پیامای این چنلو می‌خوندم بعد داشتم با خودم فکر میکردم که وای چقدر وایبش شبیه منه و کاش باهاش دوست بودم. بعد دیدم یهو یه پیام از دیلی منو فور زده😭- قلبم پر از جینگیل پینگیل.

مارک موفقیت دنیا و آخرت.

نمی‌دونم چرا هیچ وقت توی زندگیم به اندازه ی الان حس نمی‌کردم ایران برای واقعی قهرمان داره و داشته. الان واقعا اینطوریم که این آقای طهرانی مقدم چقد آدم جالبی بوده و چقد جاش توی قلب بچه های ایران کم تر از چیزیه که باید باشه. این روحیه ی بلند پروازی، این روحیه ای که سقف توانایی ایرانی جماعت ، اسمونه؛ واقعا برام قابل افتخاره.

در حال حاظر، بیچاره ترین آدما توی دید من، آدمایی هستن که وقتی درمورد ایران حرف میزنن، جمله هاشون پر از احساس حقارته. پر از این حس که این کشورِ خراب شده جلوی پیشرفت ما رو گرفته. پر از اینکه کاش یه گوسفندی بودیم توی روستاهای هلند، ولی ایرانی نبودیم.

خیلی جدی ایرانو از محتاج لیبی بودنش برای چند تا دونه موشک توی جنگ هشت ساله، رسونده به اینجا. و بعد که تو انتظار داری بگه من بودم، من کردم، میگه هرچی داریم از این داریم بچه هاا.