نمیدونم چرا همه اینطوری شدن که از تو توقع دارن تو ببینی، تو سکوت کنی، تو درک کنی، تو بگذری، تو ببخشی، تو خودتو نادیده بگیری...💔

حقیقتا ما دیگه تحمل این همه غم رو نداریم :)

هر آدمی تا یه جایی بهتون فرصت میده ، ولی بالاخره خسته میشه از حس اضافی بودن ، از جنگیدن واسه موندن ،از قهر و آشتی مکرر ، از توضیح دادن خودش ، از برطرف کردن سوتفاهما ؛ کاسه صبر آدمای زندگیتونو لبریز نکنید ، ممکنه دیگه هیچ آدمی ، به این اندازه وصله ی وجودتون نباشه.

اونيكه هميشه دركت ميكنه، ميبخشتت و كوتاه مياد، آخر يه جا بلند ميشه و واسه هميشه ميره!

*من آن سبزم که دل در پیچک سبز خدا بستم

دستام بوی دارچین گرفته ، خوشحالم :)

نوشته بود : من اگه اخلاقم بده ، معرفتم جبرانش میکنه ..

چجور اینقدر راحت دل میشکنید ؟ 💔

از خودم معذرت میخوام واسه همه وقتایی که قدرم دونسته نشد اما همچنان ادامه دادم!

فکر خودتونو درگیر آدمایی نکنید که نمیدونین کی و کجا ارث باباشون خوردین که باهاتون بد شدن؛ شما به هیچ وجه مسئول مشکلات روانی بقیه نیستین.

نوشته بود: «پناه تو را قشنگ تر میکند چه باشی برای کسی، چه باشد کسی برای تو.»