ای روزگار! از چه کسی می‌توان گرفت تاوان این جوانی از دست رفته را؟

دلتنگی طولانی آدمو عوض میکنه، بی حوصله و بدخلق و حواس پرت میکنه، یهو به خودت میای میبینی دیگه خودتم نمیدونی اومدن کسی که منتظرش بودی حالتو خوب میکنه یا نه، آدمارو تو دلتنگی نزارین، یهو برمیگردین میبینین هیچی سر جاش نیست مخصوصا خود اون شخص.

یادمه وقتی یچیزیو جا میزاشتم به شوخی میگفتن "یوقت خودتو جا نزاری"! بزرگتر شدم فهمیدم واقعا بعضی وقتا خودتو یجاهایی‌جا میزاری مثلا تو فرودگاه، کافه، توی یه خاطره...

هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه؟

عمرم همه در خیالِ او رفت..

من دلم میخواد... همه‌ی خوشیامو باتو تقسیم کنم دلم میخواد همیشه با تو بخندم پیش تو باشم، با تو نفس بکشم.

نیستی و هستی در جانَم ...!

دلم برات تنگ شده میفهمی؟ :(((

++++

محض یادآوری: داشته ها راز بمونن، پایدارترن :)

حتی قابل اعتماد ترین فرد هم می‌تونه دروغ بگه. حتی بهترین دوستت هم می‌تونه تغییر کنه. حتی شیرین ترین عشق هم می‌تونه تموم بشه. حتی اونیکه بیشتر از همه دوسش داری هم می‌تونه بره. شاید فکر کردن و پذیرفتنش سخت باشه اما کسی که با این کنار بیاد و درکش کنه، زندگی رو برده.