🔰 شاهنامه‌خوانی: درسِ دشمن‌شناسی ‌ ▫️فردوسی در شاهنامه تنها روایتگر جنگ‌ها نیست؛ او معمارِ اندیشه‌ سیاسی و اخلاقی ماست. در داستان شیرویه، فردوسی چنین می‌سراید: ‌ «چنان دان که نوشین‌روان قباد به اندرز این کرد در نامه یاد که هر کو سلیحش به دشمن دهد همی خویشتن را به کشتن دهد که چون بازخواهد کِش آید به کار بداندیش با او کُند کارزار» ‌ ▫️او هشدار می‌دهد که تسلیم کردن سلاح به دشمن، حتی با وعده‌ بازگرداندن آن، خیانت به خویشتن است: ‌ «هر کو سلیحش به دشمن دهد / همی خویشتن را به کشتن دهد» ‌ ▫️این دعوت فردوسی به هوشیاری و درس بزرگِ دشمن‌شناسی است. دشمن‌شناسی یعنی درکِ این حقیقت تلخ که وعده‌های فریبنده دشمن، طعمِ تلخ شکست دارد. وقتی سلاح از دست می‌رود، نه تنها قدرت دفاعی، بلکه «عزت» و «اختیار» نیز از دست می‌رود. ‌ ▫️از دیدگاه فردوسی حکیم هر ابزاری که امنیت و هویت ما را تضمین می‌کند، نباید به دستان خصم سپرده شود. ‌ 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

⭕️غنی‌سازی ۶۰ درصد کلیدِ ورود ایران به باشگاه ابرقدرت‌های دریایی 🔹ایران از شاهرگ انرژی جهان در تنگه هرمز عبور کرده و حالا با تکیه بر دانش هسته‌ای، در حال تبدیل شدن به لنگرگاه قدرت در قرن جدید است 🔸برای یک تمدن دریامحور، سوخت هسته‌ای فقط یک انتخاب نیست، یک ضرورت است. 🔹غنی سازی ۶۰ درصد همان نقطه‌ای است که محاصره دریایی را بی‌معنا می‌کند 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

💠 انتشار برای نخستین بار اولین دیدار خانواده شهدا از مقتل شهدای دشت مهیار 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

منافع ملی ایجاب می‌کند که نباید اجازه داد به ائتلافی که در میدان ضربات متعدد و متکثری دریافت کرده و با پذیرش ۱۰ اصل بعنوان پایه مذاکرات به آتش بس روی آورد و در ادامه اقدام به ایجاد محاصره دریایی که در واقع نقض آتش بس محسوب می شود دوباره اقدام به تهدید مجدد و تسلیم می کند. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

#اطلاعات_نظامی جنگ هلیکوپترها چگونه شکست خورد؟ ‌جنگ ویتنام لقب «جنگ هلیکوپترها» گرفته بود. در این جنگ بیش از ۱۲,۰۰۰ فروند بالگرد در آسمان جنوب شرقی آسیا به پرواز درآمدند و ارتش آمریکا برای جابه‌جایی نیرو، پشتیبانی آتش، تخلیه مجروحان و شناسایی به آنها متکی بود و دست برتر فناوری پیروزی را قطعی نشان می‌داد. ‌ویت‌کنگ نامی است که غربی‌ها برای ویتنامی‌های در جنگ با ارتش آمریکا ساخته بودند. آنها پدافند هوایی مدرن نداشتند. سلاح‌های قابل حمل آنها مثل راکت‌های آرپی‌جی-۷ و دوشکا برای چنین جنگی کافی نبود. اما توانستند مکالمات رادیویی خلبانان آمریکایی را شنود کنند. خلبانان معمولاً از نیروهای زمینی می‌خواستند نقطه فرود را با انفجار نارنجک دود رنگی مشخص کنند. آنها با ایجاد همان رنگ دود در نقطه دیگری که کمین گذاشته بودند، بالگرد را فریب می‌دادند و وقتی در تیررس قرار می‌گرفت، آن را با آرپی‌جی‌ از فاصله نزدیک می‌زدند. ‌ آنها با همین روش توانستند بیش از ۵,۰۰۰ فروند هلیکوپتر آمریکایی را در ویتنام منهدم کنند. سلاح آنها حتی گاهی از این هم ابتدایی تر بود. چوب‌های تیز بامبو را در گودال‌های کم عمق جاسازی می‌کردند و سر آنها را به مواد آلوده آغشته می‌کردند تا باعث عفونت‌های کشنده در مجروحان شوند. خلبانان آمریکایی پس از فرود، خود را در میان چوب‌های تیز و مین‌های دست‌ساز می‌یافتند. با همین روش ساده به مرور ۲,۱۶۵ خلبان و ۲,۷۱۲ خدمه بالگرد کشته شدند. ‌سرانجام همان دودی که هلیکوپترها را به سوی مرگ می‌کشاند، بر فراز سایگون بلند شد. ساعت ۷:۵۳ صبح، آخرین هلیکوپتر از پشت بام سفارت بلند شد. نزدیک به ۴۰۰ نفر از کسانی که ویزا داشتند، جا ماندند. تانک‌های لشکر ۲۰۳ زرهی ویتنام شمالی وارد کاخ استقلال شدند و پرچم جبهه آزادی‌بخش ملی بر فراز سایگون، پایتخت ویتنام جنوبی به اهتزاز درآمد. ‌استراتژیست‌های آمریکایی که از الگوی مقاومت فرسایشی شرقی متعجب بودند، بارها هشدار دادند این الگو از سوی چریک‌های مارکسیست ایرانی نیز تکرار خواهد شد و ایران به بلوک شرق خواهد پیوست اما نتوانستند الگوی انقلاب بدون خشونت و متکی بر آگاه‌سازی عمومی امام خمینی را پیش‌بینی کنند. وضعیت خروج آمریکاییان از ایران در این زمان به گونه‌ای بود که بیل گی لرد یکی از کارمندان آمریکایی هنگام ترک تهران به یاد خروج اضطراری سایگون افتاده بود که «چگونه کارمندان سفارت آمریکا که به هلیکوپتر آویزان شده بودند، از ویتنام فرار کردند. ‌🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli