🔰 «اینترنت پرو»؛ سیاستی که در زمان نامناسب، پیام نامناسب می‌دهد 🔻در شرایطی که جامعه در حال عبور از فضای تنش‌زای جنگ و تلاش برای بازسازی اقتصادی و روانی است، هر سیاست عمومی باید با حساسیت ویژه نسبت به عدالت اجتماعی و تقویت همبستگی ملی طراحی شود. در چنین فضایی، هر طرحی که حتی ناخواسته احساس تبعیض یا نابرابری ایجاد کند، می‌تواند به سرعت به منبع نارضایتی عمومی تبدیل شود. طرح «اینترنت پرو» از همین زاویه محل پرسش است. ▪️ نخست، مسئله به فلسفه این طرح بازمی‌گردد. اینترنت امروز دیگر کالایی ویژه نیست؛ زیرساختی عمومی برای آموزش، کسب‌وکار، ارتباطات و دسترسی به اطلاعات است. طراحی مدلی که دسترسی «آزادتر» یا «بهتر» را برای گروهی خاص فراهم کند، این پیام را منتقل می‌کند که دسترسی کامل به اینترنت یک امتیاز است نه یک حق همگانی. ▪️ دوم، نحوه اجرا و مدیریت طرح است. حتی اگر هدف، تسهیل فعالیت برخی کسب‌وکارها یا گروه‌های حرفه‌ای باشد، نبود شفافیت درباره معیارهای دسترسی، فرآیند انتخاب مشمولان و سازوکار نظارت، زمینه بی‌اعتمادی عمومی را فراهم می‌کند. در فضای پساجنگ که سرمایه اجتماعی اهمیت دوچندان دارد، هر ابهام سیاستی می‌تواند به شایعات و تفسیرهای منفی دامن بزند و سیاستی که با نیت حل یک مشکل طراحی شده، خود به مسئله‌ای تازه در عرصه عمومی تبدیل شود. ▪️ سوم، بعد نمادین و روانی ماجراست. عنوان «پرو» ناخودآگاه تداعی‌کننده خدمات ممتاز و سطح‌بندی شهروندان است؛ گویی بخشی از جامعه به نسخه «بهتر» اینترنت دسترسی دارد و دیگران محروم‌اند. سیاست‌های عمومی فقط با کارکرد عملی‌شان سنجیده نمی‌شوند؛ پیام معنایی و نمادین آن‌ها نیز در شکل‌دهی افکار عمومی نقش تعیین‌کننده دارد، به‌ویژه در دوره‌ای حساس و پرتنش. 📌مجموع این عوامل باعث شده طرح «اینترنت پرو» نه صرفاً یک راهکار فنی، بلکه نمادی از تبعیض ادراک شود. از این رو، بازنگری در این سیاست ضروری به نظر می‌رسد و پیشنهاد می‌شود: 1⃣ به‌جای دفاع صرفاً امنیتی از «اینترنت پرو»، باید روایت سیاستی آن تغییر کند؛ تمرکز بر «حمایت از کسب‌وکارهای کوچک»، «کاهش هزینه اینترنت برای اقشار آسیب‌پذیر» و «افزایش امنیت شبکه در برابر حملات سایبری» قرار گیرد. همچنین کنار گذاشتن نام «اینترنت پرو» و جایگزینی آن با عنوانی مردمی‌تر می‌تواند از برداشت تبعیض‌آمیز طرح بکاهد و پذیرش اجتماعی آن را افزایش دهد. 2⃣ بخشی از سیاست‌ها مانند اولویت‌دهی ترافیک می‌تواند به‌صورت محدود و آزمایشی مثلا در یک استان اجرا شود و نتایج آن به شکل شفاف با مشارکت رسانه‌ها منتشر گردد. این رویکرد هم اتهام پنهان‌کاری را کاهش می‌دهد و هم امکان اصلاح تدریجی طرح بر اساس بازخوردهای واقعی را فراهم می‌کند. 3⃣ گفت‌وگوی مستقیم با گروه‌های مختلف اجتماعی اهمیت دارد. برگزاری نشست‌های آنلاین و حضوری با نمایندگان نسل زد، میانسالان و فعالان حرفه‌ای و انتشار جمع‌بندی آن در قالب «میثاق اینترنت ملی» می‌تواند نشان دهد که صدای اعتراض جامعه شنیده شده و به تقویت اعتماد عمومی کمک کند. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

هشدار فرمانده سپاه پاسداران: تکرار حمله، جنگ منطقه‌ای را به جنگی فرامنطقه‌ای تبدیل می‌کند. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

💠 امنیت شناختی؛ وقتی روایت‌ها را الگوریتم‌ها می‌نویسند ‌ 🔹در پژوهشی منتشرشده در نشریه علمی Nature، نگاه تازه‌ای به رابطه‌ی انسان و هوش مصنوعی ارائه شده است؛ نگاهی که فراتر از «کارایی فناوری» می‌رود و مستقیماً به لایه‌های شناختی، ادراکی و رفتاری انسان می‌رسد. این مقاله نشان می‌دهد که تعامل با سیستم‌های هوشمند، به‌تدریج بر تفسیر ما از جهان، شیوه‌ی تصمیم‌گیری، اعتماد، قضاوت و حتی الگوهای رفتاری اثر بگذارد. ‌ ▫️ از تعامل ساده تا اثرگذاری شناختی مقاله تأکید می‌کند که انسان‌ها در مواجهه با هوش مصنوعی، صرفاً یک خروجی دریافت نمی‌کنند؛ بلکه در حال ورود به یک فرایند پیچیده‌ی «هم‌ترازی شناختی» هستند. یعنی زبان، لحن، پیشنهادها و چارچوب‌بندی اطلاعات توسط مدل‌ها، می‌تواند به‌صورت نامحسوس بر مسیر فکر کردن کاربر اثر بگذارد و او را به سمت نوع خاصی از برداشت و تصمیم‌گیری سوق دهد. ‌ ▫️ روایت‌سازی الگوریتمی و تغییر ادراک یکی از محورهای مهم این بحث، نقش هوش مصنوعی در روایت‌سازی است. مدل‌ها فقط پاسخ نمی‌دهند؛ بلکه با انتخاب واژه‌ها، حذف برخی زمینه‌ها و برجسته‌سازی برخی نکات، یک «روایت» می‌سازند. این روایت‌سازی می‌تواند در سطح شناختی، معنای رویدادها را برای کاربر بازتعریف کند؛ به‌ویژه زمانی که کاربر، پاسخ ماشین را بی‌طرف، علمی یا قطعی تلقی می‌کند. ‌ ▫️ اعتماد بیش از حد به ماشین؛ یک آسیب شناختی پژوهش به این نکته نزدیک می‌شود که در بسیاری از موارد، کاربران به‌دلیل ظاهر منطقی، روان و قاطع پاسخ‌های هوش مصنوعی، دچار سوگیری اعتماد می‌شوند. این اعتماد، اگر بدون سواد رسانه‌ای و سواد الگوریتمی باشد، می‌تواند به کاهش تفکر انتقادی، کم‌تحرکی ذهنی و وابستگی شناختی منجر شود. ‌ ▫️ هوش مصنوعی و مهندسی رفتار از منظر این مقاله، مسئله فقط «اطلاعات» نیست؛ بلکه رفتار نیز در معرض اثرپذیری است. وقتی یک سامانه، انتخاب‌ها را هدایت می‌کند، اولویت‌ها را مرتب می‌سازد و پاسخ‌ها را به‌صورت شخصی‌سازی‌شده ارائه می‌دهد، عملاً در حال شکل دادن به کنش کاربر است. به همین دلیل، مرز بین «راهنمایی» و «دستکاری» در محیط‌های هوشمند بسیار باریک می‌شود. ‌ ✍ جمع‌بندی شناختی: هوش مصنوعی در حال تبدیل شدن از یک ابزار پردازشی به یک زیرساخت اثرگذار بر ذهن است؛ زیرساختی که می‌تواند بر ادراک، قضاوت، اعتماد و رفتار انسان اثر بگذارد. در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین راهبردها، افزایش سواد شناختی و رسانه‌ای، تقویت تفکر انتقادی، و توسعه‌ی بومی‌سازی هوشمندانه‌ی فناوری است. ‌ 🔹به بیان ساده: اگر در عصر قبل، مسئله این بود که «رسانه‌ها چه می‌گویند؟»، در عصر هوش مصنوعی باید پرسید: «الگوریتم‌ها چگونه ما را به دیدن، فکر کردن و تصمیم گرفتن وادار می‌کنند؟» ‌ 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

💠تاکتیک‌ها در جنگ روایت‌ها (بخش اول) 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

آنچه حاج‌قاسم سال‌ها پیش می‌دید؛ ⭕ ببیـنید| جنگ بعدی فراتر از منطقه خواهد بود، شاید خیلی فراتر 🕰️ پیش‌بینی که حداقل ۷ سال پیش توسط سردار شهید حاج قاسم سلیمانی انجام شده بود. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

💠انقلاب هوش‌مصنوعی و عملیات‌های آینده 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli