چنگیزخان کجا دفن شد؟ روزی چنگیزخان در کوه بورخان خلدون به شکار مشغول بود. در دامنه کوه در مکانی خلوت و ساکت درختی کهنسال دید و برای رفع خستگی در سایه آن استراحت کرد. چنگیزخان از آرامش آن مکان و زیبایی آن درخت سدر بسیار خوشش آمد و به همراهانش گفت این مکان برای چراگاه گوزن وحشی نیکو است و برای آرامش، آخرین جایگاهِ شایسته ایست، این درخت را بخاطر بسپارید. سرداران چنگیز برای انجام فرمان بسوی آنجا شتافتند و محل درخت را یافتند و تابوت چنگیزخان را در پای آن بخاک سپردند. رفته رفته در پیرامون گور چنان درخت رویید و چنان جنگلی انبوه پدید آمد که گذر از آن و یافتن گور محال گردید و بعد ها حتی نگهبانان پیر آن آرامگاه حفاظت شده نیز راه آن را پیدا نمیکردند. علیرغم تلاش هایی که تا امروز ادامه دارند ولی محل دفن چنگیز برای همیشه ناشناخته باقی ماند.. 📚منبع: چنگیزخان اثر واسیلی یان، ترجمه پورهرمزان چاپ پروگرس شوروی ص ۴۲۷ 🗞 @Ancients ⏳

😎 عزیزایی که زیاد تو ایتا وقت میگذرونن… به جای اینکه مدام اخبار جنگی ببینید و حالتون بد بشه بیایید مهارت درآمدزایی از پلتفرم های داخلی رو یاد بگیرید، اونم بدون هیچ سرمایه ای یک کانالی که تو این زمینه میشناسم و متخصصه کانال آقای خلیلی هست حتما دنبالش کنید یه روز به کارتون میاد👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/93716600C0cc7df97b8

گوشواره‌ی زرین حدودا ۲۰۰۰ ساله‌ی اشکانی این گوشواره‌ی نفیس ایرانی از حلقه‌ای ساخته شده که آویزی به شکل کوزه‌ای کوچک از آن آویزان است. سطح این آویز با سه ردیف سوراخ‌های قوسی‌شکل آراسته شده و تزیینات دانه‌بندی و ملیله‌کاری، ظرافتی چشمگیر و هنرمندانه به آن بخشیده است. در بخش پایینی کوزه، حلقه‌ای دیده می‌شود که نشان می‌دهد در گذشته آویز دیگری نیز از آن آویخته بوده است. از حلقه‌های متصل به این کوزه‌ی زرین، پنج انار کوچک آویزان است، در حالی که در اصل هفت انار وجود داشته است. انار، که نماد باروری، زایش و فراوانی به شمار می‌رفت، از محبوب‌ترین نقش‌مایه‌ها در زیورآلات ایران باستان بوده و حضور آن در این گوشواره، معنایی نمادین و آیینی به اثر می‌بخشد. این گوشواره جلوه‌ای درخشان از مهارت، دقت و زیبایی‌شناسی زرگران ایران اشکانی است. طراحی پیچیده و اجرای ظریف آن نشان می‌دهد که هنر زرگری در این دوره، ادامه‌ی سنتی دیرپا و ریشه‌دار از دوران‌های پیشین، به‌ویژه عصر هخامنشی، بوده است. این اثر تاریخی گران‌بها، هم‌اکنون در موزه‌ی هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. ‌🗞 @Ancients ⏳

شاهکار رمزنگاری ایرانی که پس از ۸۰۰ سال هنوز باز نشده است! حدود ۸۰۰ سال پیش، در دوران امپراتوری سلجوقی، دانشمندی ایرانی به نام «محمد بن حمید اسطرلابی اصفهانی» این جعبه شگفت‌انگیز را ساخت. قفل پیچیده این جعبه دارای بیش از ۴ میلیارد ترکیب احتمالی برای باز شدن است؛ سازوکاری حیرت‌انگیز که آن را به یکی از پیچیده‌ترین نمونه‌های رمزنگاری مکانیکی در جهان تبدیل کرده است. با وجود گذشت قرن‌ها، این جعبه هنوز به‌طور کامل گشوده نشده و محتوای درون آن همچنان در هاله‌ای از راز و ابهام قرار دارد. این «جعبه سلجوقی» امروزه در موزه ملی توکیو در ژاپن نگهداری می‌شود و همچنان پژوهشگران را شگفت‌زده می‌کند. ‌🗞 @Ancients ⏳