این بزرگترین فسیل درخت کشف شدست که توی تایلند پیدا شده؛ ۷۲ متر طول داره و نزدیک یک میلیون سال قدمتشه.
🗞 @Ancients ⏳
نزدیک به 170 سال پیش در زمان فتحعلی شاه قاجار ، این مکان باغ بزرگی بود که از شمال تا خیابان هدایت فعلی و از جنوب تا میدان بهارستان تهران گسترده بود. در حال حاضر از آن باغ تنها حوض خانه ای مانده که تبدیل به موزه هنرهای ملی شده و شاید همین مورد باعث شد تا از خطر نابودی محفوظ بماند. به نوعی دیگر می توان گفت که 80 سال پیش مرحوم طاهرزاده بهزاد که نقاش و طراح نقش قالی و مینیاتور بود این موزه را برپا کرد که ساختمان آن در واقع حوض خانه باغ نگارستان است که کاخ دوره قاجار تنها همین بخش باقی مانده است.
موزه هنرهای ملی در برگیرنده بهترین هنرهای ملی ایران مانند مینیاتور، تذهیب، خاتم، کاشیکاری، قالیبافی، پارچه بافی، زری دوزی مخمل بافی، میناکاری، قلمزنی و معرق بوده و این ساختمان در 1309 خورشیدی به موزه تبدیل شده است
@ancients
برای قرن ها،مردان اروپایی زنان پرحرف،غرغرو و شایعه‌ساز را با دهان‌بند فلزی خاصی به نام "افسار زن بد دهان"مجازات و تحقیر می کردند. این ابزار که از قفسی دارای یک دهان‌بند فلزی درست شده‌بود. یک تکه فلزی کوچک به نام"نیش افسار"نیز درون دهان قرار می گرفت و روی زبان فشار می‌آورد تا از حرف زدن فرد جلوگیری کند گاهی اوقات، این بخش دارای زبانه‌های تیز بود تا اگر زن تلاشی برای صحبت کردن بکند،زبان وی سوراخ شود،نخستین بار استفاده از "افسار زن بد دهان"به سال ۱۵۶۷ در اسکاتلند باز می‌گردد و از آن در انگلیس و مستعمره‌های این کشور نیز استفاده می‌شد.اگر قرار گرفتن "افسار زن بد دهان" روی سر به اندازه کافی تحقیرآمیز نبود، مرد یک بند به آن متصل کرده و همسر خود را راهی پیاده‌روی شرمساری در شهر می‌کرد.وی رهگذران را تشویق می کرد تا به همسرش توهین کرده یا آب دهان به وی بی‌اندازند.گاهی اوقات یک زنگوله در قسمت بالای این فلز قرار می‌گرفت تا هنگام پیاده‌روی توجه بیشتری را جلب کند. محبوبیت این وسیله از اواخر قرن شانزدهم کاهش یافت اما در بخش‌هایی از اروپا مانند آلمان تا اوایل قرن نوزده مورد استفاده قرار می‌گرفت
@ancients