من یه معذرتخواهی به خودم بدهکارم، بخاطر همه وقتهایی که
قدرم دونسته نشد اما همچنان ادامه دادم.
ناراحت میشم وقتی مجبورم بگم «باشه اوکیه» درحالی که دلم میخواد صندلی رو پرت کنم سمتشون.
عاشق وقتایی ام که اون حرکت آخرو میزنن و باعث میشن با خیال راحت و بدون عذاب وجدان کنار بزاریشون.
دیدین همچی برعکسه؟ مثلا برا یکی حاضری جونتو بدی
ولی اون حاضر نیست حتی به خاطرت پی امتو سین کنه.