آندیا!
من بسیار آدمِ « شاید نتونم حالتو خوب کنم ولی میتونم باهات غصه بخورم » ای هستم.
من خیلی آدم”شبو بیدار بمونیم حرف بزنیم” ای هستم.
به موقع بودن مهمه، به موقع شنیده شدن، به موقع اومدن ، به موقع حرف زدن همینبهموقع نبودنا،ذوق آدمو کور میکنه.
شاید حرفهایی که زدی رو فراموش کنم اما احساسی که با زدن اون حرفا بهم منتقل کردی هیچوقت از قلبم پاک نمیشه.
خیلی نا امیدم کردی.
امیدوارم یه آهنگ بیفته تو سرت و بقیشو یادت نیاد، یکی که دستش خیسه باهات دست بده، وقتی سیگار میکشی دوست بابات ببینتت و وقتی مثل کارتون خوابا لباس پوشیدی کراشت جلوت سبز شه.