بر او ببخشایید ؛
بر او که از درون متلاشیست ،
اما هنوز ، پوست چشمانش از تصور ذرات نور میسوزد و گیسوان بیهودهاش ، نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق میلرزند .
ای ساکنان سرزمین سادهٔ خوشبختی !
ای همدمان پنجرههای گشوده در باران !
بر او ببخشایید ، بر او ببخشایید ؛
زیرا که مسحور است .
زیرا که ریشههای هستی بارآور شما
در خاکهای غربت او نقب میزنند
و قلب زودباور او را با ضربههای موذی حسرت ، در کنج سینهاش متورم میسازند .
-فروغ فرخزاد
نگاهت میکنم خاموش و خاموشی زبان دارد ؛
زبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان دارد .
چه خواهشها در این خاموشی گویاست ، نشنیدی ؟
تو هم چیزی بگو ؛ چشم و دلت گوش و زبان دارد .
بیا تا آنچه از دل میرسد بر دیده بنشانیم ؛
زبانبازی به حرف و صوت ، معنی را زیان دارد .
چو همپرواز خورشیدی ، مکن از سوختن پروا ؛
که جفت جان ما در باغ آتش آشیان دارد .
الا ای آتشینپیکر ! برآی از خاک و خاکستر ؛
خوشا آن مرغ بالاپر که بال کهکشان دارد .
زمان فرسوده دیدم هرچه از عهد ازل دیدم ؛
زهی این عشق عاشقکش که عهد بیزمان دارد .
-هوشنگ ابتهاج
اگرچه باز نبینم به خود کنار تو را ،
عزیز میشمرم عشق یادگار تو را .
در این خزان جدایی ، به بوی خاطرهها ،
شکفته میکنم از نو به دل ، بهار تو را .
-سیمین بهبهانی