اگر تورم غذایی الان مثلا ۹۰ درصد باشد و دولت بخواهد با «کالابرگ» یا «یارانه» جبران کند، : دولت ۱۰۰ هزار تومان به یارانه‌ اضافه می‌کند. اما تورمِ ناشی از دلارِ گران، ۹۰۰ هزار تومان هزینه‌ی سفره‌ را بالا می‌برد. شما ۸۰۰ هزار تومان نسبت به پارسال «فقیرتر» میشی ، اما در اخبار می‌گن: «یارانه‌ها افزایش یافت!» (این همان توهم پولی است.) دولت قبلاً می‌گفت: «من دلار نفتی را مثلاً ۵۰ هزار تومان حساب می‌کنم.» حالا در بودجه ۱۴۰۵ گفته: «هرچی بازار گفت!» یعنی اگر فردا قاچاقچی های دلار قیمت را بردند بالا، قیمتِ پایه کالاها در بودجه دولت هم خودکار می‌رود بالا. این یعنی دولت فرمانِ اقتصاد را داده دستِ بازاری که خودش هم نمی‌تواند کنترلش کند. @antineoliberalism

در جنگ شناختی، هدف اقناع علمی نیست؛ هدف تغییر چارچوب فهم است. رسانه میتواند به‌جای پرداختن به موضوع اصلی که: نقش ارز صادراتی در تعادل ارزی، معیشت و تورم چیست؟ این سؤال انحرافی را جا برجسته کند که: مالک ارز صادراتی کیست؟ مسئله ارز صادراتی، صرفا مسئله اقتصاد نیست؛ مسئله روایت است. روایت رسانه‌ای که می‌گوید: «صادرکننده مالک ارز خود است» اما هم‌زمان نمی‌گوید: این ارز حاصل بهره‌برداری از منابع ملی است. نرخ ارز یک متغیر حاکمیتی است. عدم بازگشت ارز، مستقیماً به سفره مردم منتقل می‌شود. پ.ن علی رغم گلایه صریح رهبر معظم انقلاب از عدم بازگشت ارزهای حاصل از صادرات شرکت های بزرگ، تاکنون رقم ارزهای برنگشته به ۱۳۰ میلیارد دلار رسیده است. @antineoliberalism

💢 یک نسخه صهیونیستی در اقتصاد وجود دارد که توسط صندوق بین‌المللی پول به کشورها تجویز می‌شود. 🔹طبق این نسخه، نرخ ارز باید ناگهانی و به شدت افزایش یابد و بعد از اینکه نرخ ارز جهش کرد و قیمت ها سر به فلک کشید، دیگر جایی برای افزایش تورم بیشتر باقی نماند، حالا نئویبرال‌ها جشن می‌گیرند که تورم را کنترل کردیم. 🔸 در حالی که تورم را کنترل نکرده‌اند، تورم چند سال را بکباره در چند روز به اقتصاد تحمیل کرده‌اند. 🔹این نسخه توسط خاویر میلی در آرژانتین اجرا شد و سپس در ایران نیز به تقلید از خاویر میلی در حال اجراست. 🔸اما هنوز هم برای جلوگیری از آرژانتین شدن ایران، دیر نشده. 🎙 امیرحسین جعفری عضو شورای مرکزی حزب تمدن نوین اسلامی حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

✅ بیشتر خانه‌های خالی در اختیار اشخاص حقوقی و بانک‌هاست ایری، سخنگوی کمیسیون عمران @shkhabari

«روایت چالشی اقتصاد برای جوانان - قسمت دوم: تصویر اقتصاد ایران بدون خمینی و با پادشاهی جاویدشاه!» روایتی از تصویر اقتصاد ایران و وضعیت مردم در شاخص‌های فقر، بیخانمانی، گرسنگی، دسترسی به انرژی و.. اگر ۱۲ بهمن ۵۷ هواپیمای روح‌الله خمینی در مهرآباد به زمین نمی‌نشست و جاویدشاه حاکم امروز ایران بود.. قسمت اول - اقتصادی که از پهلوی تحویل گرفتیم! ✍سیدامیرحسین حسینی🇮🇷 ✅به افرا بپیوندید: @afra_eco

✅ ادعای نماینده مجلس: گرانی ارز، ۹۰۰ همت نصیب دولت کرد پوردهقان، عضو کمیسیون صنعت و‌معدن @shkhabari

❇️ رهبر انقلاب: به عنوان یک مؤمن و صاحب فکر باید احساس تکلیف کنید. باید تحلیل داشته باشید. نسبت به اشخاص، جریانها، سیاستها و دولتها موضع و نظر داشته باشید.. منتظر رهبری نباشید و گرنه کارها #قفل میشود. رهبری وظایفی دارد و شما هم وظایفی دارید. 🇮🇷کانال داداش کوچیکه👇 ❣ @dada69🎋

دولت با تحریک عواملی همچون این بابا دست به اون فاجعه اقتصادی در دی ماه زد و باعث شد آمریکا بیاد پشت دروازه‌ها قرار بگیره. حالا همین ها دارن راهکار میدن که در ایام جنگ چطور زنده بمونیم و دارایی مون رو بیشتر کنیم ✍🏻 میلاد شیراوند 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

🎥فرجام اجرای فرمول خاویر میلی صهیونیست در اقتصاد ایران 👤حجت الاسلام امیرحسین جعفری 🔴 #بیداری_ملت 👇 @bidariymelat

⭕️ رمضان زیر سایه تورم؛ کوچک شدن سفره‌ها با قبض‌های میلیونی 🔹افطار ساده چهار نفره حالا با عددی شوک‌آور سنجیده می‌شود؛ حدود یک میلیون و ۶۴۰ هزار تومان فقط برای خرما، نان، پنیر، سبزی، آش یا حلیم، زولبیا و چای. این رقم بدون میوه، شربت، قند و غذای اصلی محاسبه شده و با اضافه شدن همین اقلام معمول، هزینه سفره  می‌تواند به حدود ۴ میلیون تومان برسد. یعنی یک افطار معمولی به اندازه چند روز دستمزد بسیاری از خانوارها خرج برمی‌دارد. 🔹بیشترین سهم این هزینه متعلق به غذای گرم است؛ چهار پرس آش یا حلیم بین ۸۰۰ تا ۹۲۰ هزار تومان قیمت دارد. خرمای ۸۰۰ گرمی ۳۵۰ هزار تومان، پنیر ۴۰۰ گرمی تا ۳۰۰ هزار تومان، سبزی ۲۰۰ گرمی ۸۰ هزار تومان و زولبیا و بامیه کیلویی ۵۵۰ هزار تومان هم هر کدام عددهایی هستند که نشان می‌دهند سفره های افطار نیز تحت تاثیر تورم قرار گرفته اند؛ حتی چای با کیلویی یک میلیون تومان، دیگر آن قلم «کم‌هزینه» سابق نیست. 🔹افزایش قیمت‌ها فقط سفره را گران‌تر نکرده، بلکه سبک خرید را هم تغییر داده است. خرید کمتر شده، مقدارها کوچک‌تر شده‌اند و تهیه خانگی غذا دوباره رونق گرفته است. برخی خانواده‌ها افطارهای جمعی را محدود کرده‌اند و بعضی دیگر برنامه مهمانی‌ها را ساده‌تر برگزار می‌کنند. 🔹این تغییرات آرام نشان می‌دهد اقتصاد چگونه بدون هیاهو وارد زندگی روزمره می‌شود و عادت‌های قدیمی را بازتعریف می‌کند./روزنامه هفت‌صبح @antineoliberalism

💢 چرخه باطل ارز؛ سود خصوصی، اما زیان عمومی! 🔹اقتصاد ایران در سال‌های اخیر در حوزه صادرات ارزآور گرفتار یک چرخه باطل و پرخطر شده است؛ چرخه‌ای که ریشه آن نه در کمبود تجربه، بلکه در سلطه گفتمان نئولیبرالی بر سیاست‌گذاری اقتصادی است. نئولیبرال‌ها مدعی‌اند برای تشویق تولیدکننده به صادرات و بازگرداندن ارز به کشور، باید مالکیت کامل ارز صادراتی را به صادرکننده واگذار کرد و هرگونه تعیین تکلیف درباره سرنوشت آن را به «صلاح‌دید» او سپرد. بر اساس این منطق، صادرکننده مختار است که ارز را اصلاً وارد کشور نکند، یا با آن کالاهای لوکس و غیرضرور وارد کند، یا در بازار آزاد به هر نرخی که می‌خواهد بفروشد، یا حتی با دولت بر سر نرخ تسویه چانه‌زنی کند. 🔸استدلال نئولیبرال‌ها ساده و به‌ظاهر قانع‌کننده است: اگر دولت دخالت کند، صادرکننده ارز را برنمی‌گرداند، تولید و صادرات افت می‌کند و کشور دچار کمبود ارز می‌شود. اما این استدلال، در عمل و بر اساس تجربه زیسته اقتصاد ایران، بارها نقض شده است. 🔹اولاً تجربه سال‌های گذشته نشان داده حتی با اعطای آزادی کامل به صادرکنندگان، نه‌تنها بخش قابل‌توجهی از ارز صادراتی به کشور بازنگشته، بلکه رفتارهای فرصت‌طلبانه، سفته‌بازانه و غیرمولد تشدید شده و نتیجه آن، افزایش نوسانات ارزی، فشار بر معیشت مردم و تعمیق بی‌ثباتی اقتصادی بوده است. یعنی همان سیاستی که قرار بود کمبود ارز را حل کند، خود به عاملی برای بحران ارزی بدل شده است. 🔸ثانیاً تجربه سالهای گذشته، این گزاره که «با افزایش رسمی نرخ ارز، صادرکننده‌ها را راضی به وارد کردن ارز می‌کنیم» ابطال کرده؛ افزایش رسمی نرخ ارز در این 7 سال، کوچکترین تأثیری روی بازگشت نرخ ارز نداشته است مادامیکه صلاحیت و مالکیتش در اختیار آنهاست! 🔹ثالثاً تجربه‌های متعدد نشان می‌دهد در مقاطعی که دولت با اقتدار حاکمیتی وارد عمل شده، نرخ مشخصی برای خرید ارز تعیین کرده و صادرکنندگان را به بازگشت ارز ملزم ساخته، نه تولید متوقف شده و نه صادرات فروپاشیده است. واقعیت این است که سود صادرات در اقتصاد ایران آن‌قدر بالاست که حتی با مداخله دولت نیز انگیزه تولید و صادرات از بین نمی‌رود. این گزاره که هرگونه دخالت دولت، به فرار صادرکننده منجر می‌شود، بیش از آنکه واقعیت اقتصادی باشد، یک گزاره ایدئولوژیک است. 🔸مسئله اصلی آنجاست که نئولیبرالیسم، به‌عنوان یک ایدئولوژی یا فلسفه سیاسی، حداکثرسازی سود را به ارزش مسلط تبدیل می‌کند؛ این منطق ابتدا در ذهنیت کارشناسی شکل می‌گیرد، سپس در برنامه‌ها، سیاست‌ها و تصمیم‌های کلان اقتصادی نهادینه می‌شود و در نهایت مدیران کشور را، آگاهانه یا ناآگاهانه، به مجریان این دستورکار بدل می‌کند. بخش مهمی از وضعیت بحرانی امروز اقتصاد ایران، محصول همین گزارش‌های یک‌سویه و نسخه‌های وارداتی است که در یک دهه اخیر بر ساختار تصمیم‌گیری سایه انداخته‌اند. 🔹حتی اگر این سیاست‌ها در شرایط عادی کارآمد فرض شوند، تنها در کشورهایی جواب می‌دهند که تحریم نیستند، تجارت خارجی‌شان تحت کنترل خودشان است و با فشار نظام سلطه جهانی مواجه نیستند. در کشوری مانند ایران، که تحت شدیدترین تحریم‌ها قرار دارد و ارز، یک متغیر امنیتی-اقتصادی است، تداوم این رویکرد نه‌تنها خطاست، بلکه پرخطر و ویرانگر است. توقف این چرخه، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت فوری برای حفظ ثبات اقتصادی کشور و امنیت و موجودیت ایران است. ✍🏻 داود مدرسی‌یان حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline