درون قلبم هیچگونه انرژی برای تنفر از کسی ندارم
و قلبم جایی برای چنین آلودگیهایی ندارد
یا من دوستت خواهم داشت
یا برایت آرزو میکنم که بهبود پیدا کنی.
فقط به جنبه های خوب انسان ها توجه میکنم از آنجایی که خودم بی عیب و نقص نیستم، علاقه ای به کشف خطاهای دیگران ندارم.
از روابطی که تعادل در آنها نیست و خیلی سریع جلو میرود تنفر دارم.
انسان در اینجور روابط فرصت آماده سازی خودش رو برای روبه رویی با شخصیت طرف مقابل نداره.
معمولا در نهایت یکی وابسته به دیگری میشه و سمِ که توی رابطه نفوذ میکنه.
همه جور روابط رو میگم.
صبر بیش از اندازه هر ذوقی رو از بین میبره ، زندگی آدمو به یک صبور بی احساس تبدیل میکنه و نهایتِ نهایتِ احساسی که در انسان بوجود میاد غمِ.