یه کشتی رو تصور کن که بدنهش سوراخ شده، آب داره آرومآروم میاد تو، ولی کاپیتان بهجای اینکه به مسافرا بگه اوضاع خرابه، فقط بلندگو دستشه که:همهچی تحت کنترله! ما داریم پیروز میشیم!
بعد همزمان چراغای بعضی قسمتای کشتی رو خاموش میکنن که کسی آبه جمعشده رو نبینه، موسیقی پخش میکنن که صدای ترک برداشتن بدنه شنیده نشه، و توی اتاق پشتی دنبال راهی میگردن که فقط کشتی کامل غرق نشه.
اما ما بودیم که به اصفهان همیشه سبزی که خاکستری شده بود عطر سبزی دادیم؟
یا اصفهان دلش به حالمان سوخته بود و خواست به اسم خودمان بزنیمش؟
مهم نیست. در هر صورت ما همیشه بهار خواهیم ماند.
مگر درخت های بهاری مریض نمیشوند؟
البته وقتی خون جلوی چشمانم را و درد تمام پاهایم را اسیر زمین کرده بود من دویدم.
من برای اصفهان دویدم.
گویا دردمزمنم کمی ناشناخته است.
هرچند، اهمیت چندانی ندارد.
میپرسی پس درد های خودمان چه؟
میدانی من نمیخواهم شعار گونه با تو صحبت کنم چون تو از همه به من نزدیک تری.
اما ببین، راستش را بخواهی تو که خوب باشی، تو که سبز باشی، تمام آدم های چهارباغ سبز خواهند شد.
میدانی اصفهانم؟ اینها مارا خلوضع خطاب کردند.
خب ایرادی ندارد.
ما گفتیم از عشق تو مجنون شدیم.
معشوق زیبا روی ما. قصد نداری دستی به رویت بکشی؟ تورت را کنار بزنی؟ مارا در آغوش بکشی؟ دروازه شیراز را، کاوه را، چهار راه پلیس را، مبارکه را و تمام بچه های کوچک و بزرگت را درمان کنی؟
ما مثل همیشه همه کنارت خواهیم بود.
بلند شو. وخسا.🎀
