راوی از امام صادق پرسید آقاجان کدوم نعمته که یه مرد رو شاداب میکنه؟

در ادامه از امام صادق پرسید چه اتفاقی یه مرد رو پیر میکنه؟ آقا فرمود جوانش خوشیِ دنیا رو نچشیده، از دارِ دنیا بره...

راوی میگه دیدم آقا زد زیرِ گریه! عرض کردم آقا چرا گریه میکنی؟ فرمود یادِ جوانِ جدِ غریبم حسین افتادم!

جوان چه جوانی! زیبا و خوش صورت... نوشتن وقتی کنارِ عموش عباس در مدینه راه میرفت، برایِ تماشایِ این دو نفر مدینه شلوغ میشد! قبل از شهادت هم آقاجانم علی اکبر زیبا و آراسته بود حتا در قامتِ یک مردِ جنگی! مادرش حضرتِ اُمّ لیلا سلام الله علیها نقل شده قبل از رفتن به جنگ، بر مویِ علی اکبر شانه کشید و بر چشمانِ شهزاده سُرمه کشید...

یه چیزی بگم رفقا... چندین و چند مرتبه از این طرف و اون طرف، که اولین شهیدِ بنی هاشم حضرتِ علی اکبر بود. اصلاح میکنم و میگم نه، اولین شهیدِ بنی هاشم ظاهرا حضرت علی اکبر نبود...

بَده برایِ جنابِ مسلم بن عقیل که او باشه و حسین به میدان بره و بَده که فرزندانِ مسلم باشن و فرزندانِ حسین به میدان برن!

اولین شهیدِ بنی هاشم فرزندِ رشیدِ جناب مسلم بن عقیل، عبدالله بن مسلم بود که قبل از حضرت علی اکبر به میدان عازم شد. به هرحال...

چندین سال پیش هیئت موجُ الحسین، یه روضه یِ مَشتی و پر برکت از روضه یِ حضرت علی اکبر خوندن. مردم اسپندِ رویِ آتیش بودن. بی اغراق واقعا خودشون رو زمین میزدن و گریه میکردن و روضه الحمدلله گرفته بود...

خدا حفظ کنه حاج علی آقایِ انسانی پیرغلام و روضه خوان و شاعرِ سیدالشهدا. خواست او هم مطلبی بگه. میکروفن رو گرفت و به مردم گفت آی مردم ناراحت نشیدا! منظوری ندارم! اما روضه یِ علی اکبر رو اونی که جوان داره میفهمه...

یهو این بزرگترا و ریش سفیدا و پدرهایِ مجلس گریستن. حاج علی آقا گفت شاید جوان دارها هم متوجه نشن! اونی که جوان از دست داده میفهمن... یه عده انگار جوان از دست داده گریستن. علی آقا گفت نه! شاید جوان از دست داده هم این روضه رو نفهمه! اونی که جوانش رو کشتن یعنی پدران شهدا، میفهمن...

علی آقا گفت شاید این پدرانِ شهدا هم نفهمن! چون خودشون خونه بودن و جوانش در جبهه شهید شد! بازم یه عده پدرِ شهید بودن که در کنارِ جوانشون میجنگیدن و جوانِ اون ها در کنارشون شهید شد. علی آقا گفت این ها هم شاید نفهمن!