در رابطه با تعداد سربازان ابن زیاد نوشتن که
شمر با ۴هزار سرباز
یزیدبن رکاب با ۲هزار سرباز
حصین بن نمیر با ۴هزار سرباز
شبث بن ربعی با ۱هزار سرباز
کعب بن طلحه با ۳ هزار سرباز
حجاربن ابجر با ۱هزار سرباز
مضایربن رهینه مازنی با ۳هزار سرباز
نصربن حرشه با ۲هزار سرباز
برای جنگیدن با امام حسین حرکت کردن.
بدین ترتیب لشکر ابن سعد در روز ششم محرم ۲۰هزار سرباز در اختیار داشت و پی در پی لشکرها رو به سوی ابن سعد روانه می کردن تا این که مجموع نهاییِ سپاهیانش به ۳۰هزار نفر رسید.
دختری داشت، یا بهتره بگم شاهدختی داشت به نامِ رقیه. نامِ مادرش اُم اسحاق بود که سرِ زا از دنیا رفت.
یک اشتباهِ تاریخی که رخ داده اینه که در منابعِ مختلف چون اسامیِ مختلف از او نام برده شده، برخی یک برداشتِ سطحی کردن و گفتن پس چنین کسی در تاریخ وجود نداره و اباعبدالله دختری به نامِ رقیه نداره...
در برخی منابع از او به نامِ زُبَیده، هم وزنِ رُقَیّه یاد شده. برخی از او به نامِ فاطمه یِ صَغیره یاد کردن. برخی از او به نامِ زینب یاد کردن و برخی هم خودِ رقیه رو نام بردن.
در لُبابُ الاَنساب وَ الاَلقابِ وَ الاِعقابِ زیدِ بیهقی و از نسب شناسانِ مشهورِ تاریخ اسلامه، او در همین کتاب آورده در نَسَبِ سیدالشهدا، بَناتُ الحسین رو نام برده که یکیش به نامِ رقیه ست.
مرحوم سید بن طاووس صاحبِ مقتلِ معتبرِ لُهوف هست، در همین لهوف نامِ رقیه رو می نویسه و قید میکنه که سیدالشهدا در وقتِ وداع، دخترش رقیه رو صدا میزنه برایِ وداع.
ابواسحاقِ اسفرایِنی، تاریخ نگارِ شافِعی مذهب در مقتلِ خودش یعنی نورُ العَین فی مَشهَدِ الحُسَین نامِ رقیه رو در زُمره یِ دخترانِ اباعبدالله قید میکنه.
یا مرحوم سَیف بن عُمَیره نَخَعی از یارانِ نزدیکِ امام صادق و امام کاظم که در جایگاهِ رِوایی، بسیار آدمِ معتبریه! چرا؟ چون از راویانِ دعایِ زیارتِ عاشوراست!
او رو اکثرِ بزرگان تایید کردن. او اهلِ شعر بود و در مرثیه یِ سیدالشهدا شعر میخوند و جلویِ امام صادق هم میخوند و در اشعارش دو مرتبه نامِ رقیه رو آورده.