من ۴۰ دیقه منتظر بودم اینا حرف بزنن :)))

این سردی و سیاهی شب چه سرّی داره که همه خیالات و آمال غیرممکن آدمیزاد قریب‌الوقوع و سهل به نظر میرسه؟

تو جامعه‌ی ما یا حریم خصوصی اونقدر که باید، تعریف نشده یا فضولی و تفتش به اندازه کافی تقبیح نشده که ما الان شاهد همچین موجودات پررو و بی‌عاری هستیم.

کتاب درسی فلسفه یه سری نظریه‌ها و مکتب‌های عمیق رو به قدری سطحی ارائه داده که وقتی باهاش روبه‌رو میشی انگار که ترشحات ذهنیِ یه سری معیوب العقله

باز شب از دوازده گذشت و‌ حس نجات دنیا اومد سراغ من که فردا سحر‌خیز میشم، خوب درس میخونم، بددهنی رو میذارم‌ کنار، ده زبان زنده دنیا رو یاد میگیرم ، رتبه یک کنکور میشم

کاش منم ازین آدمای اتوکشیدهِ جدیِ مرتب بودم که کانالشون رو تمیز نگه‌ میدارن و چرتو پرت نمیگن، غلط تایپی ندارن، هی هم پیاما رو ویرایش نمیزنن

آخر پیاماشونم نقطه میذارن

من هنوز درگیر این بودم که چرا آدما تو روابط انقدر توقعشون زیاده که مشاورم بهم گفت چون بهم توجه نمیکنی منم دیگه بهت پیام نمیدم گزارش کار بخوام.

میدونید بچه‌ها، من همیشه نقاط قوت افراد رو بهشون یادآوری میکنم، احساس میکنم حتی با اعتماد به نفس‌ترین افراد هم نیاز دارن تحسین بشن، آدما خودشون رو از درون نگاه میکنن، شاید چیزی رو که تو میبینی خودش نتونن ببینن؟

اینجا برای من مثل در یخچال میمونه، هی میام کشو‌های مغزم و بالا و پایین میکنم، چند خط مینویسم پاک میکنم، بعد میبینم با اینکه ذهنم پره ولی چیزی برای فرستادن ندارم و میرم تا ساعت بعد

من‌ دیگه درمورد هیچ چیز راجع به خودم مطمعن نیستم، حتی دیگه نمیدونم درونگرام یا برونگرا؟‌‌ شوخ طبع و سرزنده‌م یا افسرده و ناراحت؟ انگار که همه چیز تو زندگی من نسبیه و دیگه هیچ چیز ثابت یا مطلقی وجود نداره

عه بچه‌ها من از مهر تا الان عکس ادایی براتون نذاشتم