این هوا و قهوه دم صبحش(ساعت ۳ بعد از ظهر) ده سال جوونم کرد امروز
بوی تابستونای دهه ۹۰ میده
نه بهار و تابستون پارسال که پر از کنکور بود و نه پاریسال که پر از بلاتکلیفی بود و سال پیشش که اصلا نمیدونستم کی هستم
so the thing I keep thinking about is, was it worth it to be happy for a little bit, even though it ended up sad? or would it have been better if the whole thing never happened?