So I spoke "remember the first time that you all heard my name was it blessing or curse has it been worse for that day" and they said "No." They said "we don't blame you for those worms in your head."

نه غرق شده‌ام نه روی آب. ته دریاچه، همان جایی که سقف خانه‌ام را گم کرده‌ام. صداها را می‌شنوم، بدون گوش؛ نگاه‌ها وزن دارند و مرا پایین می‌کشند. همه‌ی کسانی که تا پیش از این اسمم را بر زبان آورده‌اند حالا تبدیل شده‌اند به نجوایی که جواب نمی‌دهد مگر به سؤال نپرسیده‌ی خودم: «آیا آن روزِ آغاز وجودم، حداقل برای خودم، یک نفرین بود؟» کرم‌ها در سرم لانه کرده‌اند اما دیگر نمی‌جوند؛ فقط مسیرها را عوض می‌کنند. گفتند «تو را به‌خاطر کرم‌های داخل سرت سرزنش نمی‌کنیم.»، و همان لحظه پر کشیدم بدون اینکه بال داشته باشم. چشمانم بسته بود پس توانستم خانه‌ای را ببینم که هیچ وقت ساخته نشده بود دارد ویران می‌شود تا شکل درست خودش را پیدا کند. دوباره آب شد همه‌چیز، اما دیگر آن را با تمام شدن اشتباه نگرفتم.

زیادی دارم بارش مغزی میکنم و جفنگ میبافم امروز