تو بستنیا عاشق اوناییم که میشه مزه های مختلفو توش امتحان کرد

- مرثیه ی سرو - داستان شهدای کربلا به روایت سرو ها _

سرو در آبِ اسمان اما این همان خون نوزاد مظلومی است به روی دستانِ امام، انگاه که زمین فریاد میکشید که : وای بر من اگر یک قطره از آن را بغل گیرم و ساکنان اسمان میزبان باران ان سروِ کوچکِ به خون نشسته شدند

قیام عاشورا در خیال کوچک من اسمانیست که در آن ازاده‌انسانی چون حسین(ع) سیاهی کنار کشید و نور را هدیده داد به انسان و انسان شد سروی سبز، پر از طراوت بارانِ حسین (ع) قد کشیده در هوای او. ( روایت از سمت راست تصویر به چپ)

لحظه ای که سرو بلند امامت آن امانتِ سنگینِ انسان به دست شقی ترینِ انسان روی زمینِ آسمان افتاد سرش شد ابروی عرش بر زمین و خونش تکه هایی که آینه شدند برای انسانِ زمین

یک سرو کوچک هنگام فریاد اسمان می آید و در شیرینی عسل غرق میشود طعم شیرین فدا شدن پای امام طعم رسیدن به کنار امام

و یک سرو عمود این نگاره است پایه ی سنگینی های رنگهاست امید به ادای امانت است و ایستادن پای امامت اون همان سروِ بلند است که ماه را در دل خود پنهان کرده و کمان ابروانش موج شکنِ سپاه باطل است علمدار با وفای حسین(ع)

از میان یاران امام احساسم برای یک نفرشان بیشتر خرج میشود او آن غلام سیاهی بود که هیچ کسی را جز امامش نداشت و امامش پدرانه او را عزت داد

در رنگها و خطهایش مرثیه های زیادی پنهانند که الباقی را میسپاریم به خودشان تا چشمهایی که باید انها را ببینند را پیدا کنند _ به امید گوشه ی چشمی