لحظه ای که سرو بلند امامت
آن امانتِ سنگینِ انسان
به دست شقی ترینِ انسان
روی زمینِ آسمان افتاد
سرش شد ابروی عرش بر زمین
و خونش
تکه هایی که آینه شدند
برای انسانِ زمین
و یک سرو عمود این نگاره است
پایه ی سنگینی های رنگهاست
امید به ادای امانت است
و ایستادن پای امامت
اون همان سروِ بلند است که ماه را در دل خود پنهان کرده و کمان ابروانش موج شکنِ سپاه باطل است
علمدار با وفای حسین(ع)