یه پست تو پینترست دیدم

فهمیدم نقاشی دیجیتال اینطوریه که همینجا دقیقا فکر میکنی کارت فوق العادس و تمومه دیگه پس بذارمش کنار این کارو

ولی در حقیقت نهایتی واسه پیشرفت و بهتر شدن وجود نداره همیشه میشه یه نسخه بهتری ساخت

انتخاب رشته از کنکور سخت تره

رها کردمش و پایان نیمه کاره رو برای غرق شدن در نظر گرفتم غرق شدنی از سر اختیار.

خستگی غیر قابل توصیفی از این صفحه کوچیک دارم

و انگشتایی که احساس میکنم جونی برای کشیده شدن روی صفحه ندارن

قرار بود بخنده. شرم داشتم از اینکه نمیتونم آنچه که باید رو بیارم رو تصویر

نه از نتونستن

از نخواستن

شاید از ابتدا اشتباه رفتیم که الان اینجاییم

این دفعه حرف نوریا نجاتم داد بی خیال آنطور که باید شدمُ با یه براشی که زاویه ی به شدت اذیت کننده ای داشت و تو یه لایه و بدون زوم کردن فقط از یه نگاهی دور شروع کردم رنگ روی رنگ اوردن