هدایت شده از اسرا.
من مردم ایران رو عاشقانه دوست دارم. اون مردی که خونهشون نزدیک کشوردوست بود و در خونه رو باز کرده بود زیر آفتاب سرظهر شربت خنک میداد دست مردم. اون همشهریهایی که بدو بدو میکردن تا کسی از تشییع جانمونه. اون مردم توی مصلی که وقتی حالم بد شد چند نفری بادم میزدن و میگفتن "کسی چیز شیرینی نداره؟". مردمی که بین راه اصفهان تا مشهد موکب زده بودن و شبانهروز خدمت میکردن. من مردمم رو دوست دارم.
من در عین انزجار و براعت تمام واقعا و عمیقا دلم برای کسایی که هنوزم حقیقت رو متوجه نشدن میسوزه :)...
او عادت داشت هرسال با دستای خودش توی باغچه نهال میکاشت، موجبات رشدشون رو فراهم میکرد،بهشون آب میداد، شاخ و برگشون رو نوازش میکرد و بهشون لبخند میزد
من مثل یکی از اون نهال های کوچیک بودم توی دست های پرمهرش
با انگشت های اشراقی و مهربونش من رو در خاک سخت روزگار نشاند و با اشک هاش، نور چشمانش، طنین صدای پر مهرش،دعاهای خالص و از عمق وجودش ریشه های من رو آبیاری کرد
موتور حرکت و انگیزه رو در من متولدکرد،شوق برخاستن و احساس وظیفه را نیز
حالا که سایه اش از این باغ رفته، ریشه های من در تب و تابِ بیقراریست...
اما هنوز پابرجا هستم، مثل همه ی نهال های این باغ
باغ بان رفته،اما رشد را، تاب آوری را، مسیر و دلیل را به ما آموخته تا در غیابش مبعوث شویم
باشد که روزی بازگردد و لبخند رضایتش را ببینیم...
تموم خوشبختی ها و خوش شانسی های پیدا و پنهان و کوچیک و بزرگم از خردسالی تا الان صدقه سر این آقاس:)