او عادت داشت هرسال با دستای خودش توی باغچه نهال میکاشت، موجبات رشدشون رو فراهم میکرد،بهشون آب میداد، شاخ و برگشون رو نوازش میکرد و بهشون لبخند میزد
من مثل یکی از اون نهال های کوچیک بودم توی دست های پرمهرش
با انگشت های اشراقی و مهربونش من رو در خاک سخت روزگار نشاند و با اشک هاش، نور چشمانش، طنین صدای پر مهرش،دعاهای خالص و از عمق وجودش ریشه های من رو آبیاری کرد
موتور حرکت و انگیزه رو در من متولدکرد،شوق برخاستن و احساس وظیفه را نیز
حالا که سایه اش از این باغ رفته، ریشه های من در تب و تابِ بیقراریست...
اما هنوز پابرجا هستم، مثل همه ی نهال های این باغ
باغ بان رفته،اما رشد را، تاب آوری را، مسیر و دلیل را به ما آموخته تا در غیابش مبعوث شویم
باشد که روزی بازگردد و لبخند رضایتش را ببینیم...
تموم خوشبختی ها و خوش شانسی های پیدا و پنهان و کوچیک و بزرگم از خردسالی تا الان صدقه سر این آقاس:)