من هیچوقت ذوق و عشق بی حد و اندازه ای که مادربزرگ این دوتا بچه براشون داشت از جلوی چشمم نمیره کنار...
یادم نمیره خونَش پر بود از عکس نوه هاش و تموم ذوق و شوقش برای ادامه زندگی خلاصه میشد تو عشق و احساس مسئولیتی که به مغز بادوماش داشت ..
اولین چیزیم که با خبر شهادتشون اومد تو ذهنم حال مادر بزرگشون بود..
کاش میشد تا دو روز آینده همه قرارا و کلاسمو کنسل کنم و هیچکسو نبینم
دلم نون سیر میخواد💔
دلم وقت گذروندنِ بی هدف کنار آدمای امنم تو شبو میخواد
از اونا که نگران صبح زود بیدار شدنِ فردات نیستی،اطرافت ساکت و کم نوره،موسیقی گوش کنیم، سرمونو بذاریم رو پای همدیگه و گریه کنیم، بالش تو بغلمون باشه و راجب تروماهامون حرف بزنیم
فقط حرف بزنیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم...
بدون ذره ای نگرانی از این که اون حرفا علیه خودمون استفاده بشن