eitaa logo
بعثت مردم بابل
16.7هزار دنبال‌کننده
9.4هزار عکس
5.8هزار ویدیو
61 فایل
صفحه اختصاصی اطلاع‌رسانی شهرستان دارالمؤمنین بابل "دبیرخانه شورای شبکه هیأت و تشکل‌های دینی" ارسال نظرات، پیشنهادات و تولیدات اجتماع👇 @mardomebabol
مشاهده در ایتا
دانلود
ساقی باغ رضوان نوای «آمده‌ام شاه پناهم بده...» آرام در کوچه می‌پیچد. خادمان امام رضا(ع) آهسته و با طمانینه، سمت خانه شهید «فرزین میرزا گلپور» قدم برمی‌دارند. پرچم سبز حضرت، جلوتر از همه بر دستان یکی از خادمان، زیر نور آفتاب کم‌رنگ عصر می‌درخشد. به دنبال‌شان، همراه دوست نویسنده‌ام وارد خانه می‌شوم؛ همان حس عبور از در ورودی حرم را دارم، فقط اینجا به جای کاشی‌های فیروزه‌ای، دیوارهای ساده گچی است. گوشه سالن مستطیل شکل، مادر شهید با چادر مشکی منتظر ایستاده. به طرفش می‌روم و او را در آغوش می‌گیرم. گونه‌هایش از گرمای اشک سرخ است و چشم‌هایش یک‌ریز می‌بارد. دیدن این صحنه چنان قلبم را می‌فشرد که نفسم تنگ می‌شود. اندکی بعد، همه رو به حرم می‌ایستیم. صلوات خاصه امام رضا(ع) در خانه شهید جنگ دوازده‌روزه، طنین می‌اندازد. لحظه‌ای چشم‌هایم را می‌بندم. صدا در گوشم می‌پیچد و کلمات در عمق جانم فرو می‌روند: «اللهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی...» باورم نمی‌شود این همه فاصله این‌طور کوتاه شده باشد. حس می‌کنم وسط صحن انقلاب درست مقابل گنبد طلا ایستاده‌ام. جوری هوا را نفس می‌کشم که انگار دنبال بویی آشنا می‌گردم. گویی خانه غرق در عطر حرم شده. و عجیب است در دل این غم، یک آرامش عمیق احساس می‌کنم. چشم می‌چرخانم دورتادور اتاق. کنار در ورودی، گلدان بزرگی از سانسوریای پا کوتاه قرار دارد. لباس سربازی فرزین میان قاب بزرگی، سمت راست سالن جا خوش کرده است. دیوارهای خانه پر است از عکس‌های فرزین، آنقدر که احساس می‌کنم در تمام فضای خانه حضور دارد و با لبخند تماشامان می‌کند. پدر و مادر، گوشه اتاق روبروی روحانی کاروان می‌نشینند. روحانی می‌خواهد از پسر شهیدشان بگویند. پدر نگاهی به چهره خندان پسر می‌اندازد و لب باز می‌کند: «فرزین بیست‌وسه سال داشت. لیسانس حقوق گرفته بود. پس از یک دوره آموزشی در چالوس برای خدمت سربازی به تهران رفت.» بعد، نگاهش را به پرچم می‌دوزد. با صدایی گرفته می‌گوید: «این دومین بار است خدام امام رضا مهمان خانه‌مان می‌شوند.» کمی مکث می‌کند. بعد، از روزی حرف می‌زند که لباس خادمیاری را برای‌شان آورده بودند. می‌گوید همه این لطف‌ها از برکت فرزند شهیدش بوده. دستمالی به نم چشم‌هایش می‌کشد و ادامه می‌دهد: «از سال نودودو، هر سال ایام چهل‌وهشتم، من و فرزین راهی زیارت امام رضا می‌شدیم. یک‌بار در باغ رضوان، فرزین بعد از ایستادن در صف طولانی، وقتی چای می‌آورد، استکان‌ها از دستش افتادند و چای ریخت. خواست دوباره برود ته صف که خادمی جلویش را گرفت. خودش رفت چای آورد و گفت حیف از این قد و بالا نیست که لباس خادمیاری آقا را نپوشد؟» نفسی عمیق می‌کشد، انگار بخواهد بغضش را قورت بدهد: «بعد از آن پیگیر شدیم و بالاخره پس از مدت‌ها لباس رسید. اما فرزین دیگر نبود که آن را بپوشد و در چایخانه حضرت چای بریزد.» این‌جا که می‌رسد صدایش کم‌کم می‌شکند. انگار هر کلمه را به زحمت از دلش بیرون می‌کشد: «آخرین باری که مشهد رفتم خودم همان لباس را پوشیدم و چای دست زائران دادم.» سرش را پایین می‌اندازد. کمی بعد با صدایی گرفته که بیشتر شبیه ناله است زمزمه می‌کند: «این لباس باید تن فرزین می‌بود.» مادر چادر را روی صورتش می‌کشد و بی‌صدا اشک می‌ریزد. می‌گوید: «همسرم راننده تریلی است. من خیلی روزها تنها هستم. فرزین تنها فرزندم بود، رفیق و همدم من در روزهای تنهایی‌.» بغض صدای نازکش را خش‌دار می‌کند و ادامه می‌دهد: «پسرم به شوخی می‌گفت سربازی آدم را مرد می‌کند. وقتی جنگ شروع شد به او گفتم باید برگردی، اما او دلداری‌ام داد که محکم باشم. می‌گفت من قوی‌ترین مادر دنیا را دارم.» در همین لحظه، یاد جمله‌ای از شهید چمران افتادم: «آنگاه که شیپور جنگ به صدا درآید، مرد و نامرد شناخته می‌شوند.» و این مردی و مردانگی را پدر چه زیبا با کلمات نشان‌مان داد: «فرزین مثل یک مرد زندگی کرد و مثل یک مرد از این دنیا رفت.» برای لحظاتی خانه پر از سکوت می‌شود. روحانی کاروان با لحنی که سعی می‌کند آرامش را به خانه برگرداند، می‌گوید: «این پرچم اینجا آمده تا دل شما را آرام کند. یک وقت‌هایی ما زور می‌زنیم جایی پرچم ببریم اما نمی‌شود. یک جاهایی هم می‌خواهیم جلویش را بگیریم اما خدا و امام رضا راه را باز می‌کنند.» نگاهم روی پرچم می‌ماند که به عشق شهید به این خانه آمده و تسلای خاطری از جانب امام رضا(ع) به این پدر و مادر داغدار است. به تصویر قاب گرفته فرزین نگاه می‌کنم؛ به محاسن مرتبی که گردی صورتش را پوشانده؛ به موهای صافی که سمت بالا شانه شده؛ به لبخند پر از آرامشی که روی صورتش نشسته. و به این فکر می‌کنم شاید همین لحظه، جایی که چشم‌های زمینی ما نمی‌بینند، فرزین ایستاده‌است؛ لباس سبز خادمیاری تنش کرده و در محضر امام رضا(ع) استکان‌های چای را با همان لبخند دست زائران می‌دهد. مائده محمدتبار https://eitaa.com/maahsou
4.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
سفر بخیر... جوونی که شدی عاقبت بخیر ریلز || وداع با شهید حسین نژاد تهیه و تدوین: مریم ابراهیم زاده 🚩 @Babol0313
رزم پلاکاردتها در صدو سومین شب حماسه ماندگار مردم ولایت مدار شهرستان بابل سمانه محمد حسنی 🚩 @Babol0313