🔹«دوست دارم هرجا صحبت از اسلامِ حقیقی هست، صدای من هم آنجا باشد. دین ما، دین ظلم‌ستیز است؛ پس هرجا ظلمی هست، صدای من هم باید آنجا باشد و این ستون و مهم‌ترین عنصر کاری من است.» (گفت‌وگو با «موسیقی ما»، شهریور ۱۳۹۵) این سخن حامد زمانی است که از اواخر دهۀ ۸۰ و اوایل دهه‌ ۹۰، به‌عنوان صدای انقلاب اسلامی به‌صورت جدی در میدان موسیقی حاضر شد. یعنی همان روزهایی که دشمنی با آمریکا، بیش از پیش پرطنین شد و «گزینه‌های روی میز» و «مرگ بر آمریکا» هم بخشی از آن نگاه ظلم‌ستیزانه او در آن دوران است. او خواننده‌ای‌ست که همواره با لحظات تاریخی انقلاب اسلامی و دغدغه‌های مردم، هم‌گام بوده و خود، رویکردش را «شورش علیه سه‌گانۀ طاغوت‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی» معرفی کرده است. زمانی صدای مستضعفانی در ایران و سراسر جهان است که دغدغه‌های ایمانی و آرمانی آن‌ها در هیاهوی جهان امروز گم می‌شود؛ به همین خاطر، بسیاری از قطعات او واکنشی معنادار به موقعیت‌های حساس سیاسی و اجتماعی بوده‌اند. 🔹حامد زمانی دست روی موضوعاتی در قالب موسیقی می‌گذارد که پیش از او، یا نسبت به آن بی‌تفاوتی شده یا اگر هم کسی به آن پرداخته، معمولاً نگاه برّنده و سیاسی او را نداشته است. مثلا قطعات موسیقی بسیاری در عرض ارادت به امام زمان (عج) ساخته شده؛ اما زمانی در قطعهٔ «نفس تازه کنیم» از انتظار مجاهدانه‌ای سخن می‌گوید که با اسلام عافیت‌طلب نمی‌سازد و به جنگ با ظاهر مذهب می‌رود که از حقیقت اساسی اسلام دور شده است: «الغرض در همهٔ قافله یک مرد نبود/ یا اگر بود شایستهٔ ناورد نبود/ خسته منشین که حدیبیه حنینی دارد/ عاقبت صلح حسن، جنگ حسینی دارد». یا در قطعهٔ «هفت تیر» از دین بدون عدالت صحبت می‌کند که چیزی جز‌ بازی با دین و اداو‌اطوار نیست: «دین‌داری آسونه تا رو زبونه/ یه امتحان از هممون بگیرین تا ببینم کی مَرده و می مونه؟» 🔹الغرض، آن نگاه سیاسی، ظلم‌ستیزانه و مجاهدانه به مسائل، گوهری است در نگاه حامد زمانی که مستضعفان عالم، حرف خود را در آثار او می‌یابند. همین نگاه هم باعث شد تا او بیشتر با شاعرانی مثل محمدمهدی سیّار، میلاد عرفان‌پور، علی‌محمد مودب، قاسم صرافان و ... کار کند که آن نگاه سیاسی به اسلام را دارند و می‌توانند حرف مشترک مظلومان و مستعضفان عالم را بزنند. او هم‌چنین با نگاهی فراتر از مرزهای ایران، به مسائلی از امت و حتی جهان اندیشیده و آثاری خلق کرده که مخاطبان جهانی نیز پیدا کرده‌اند. مثلا در نمونهٔ اخیرش، پس از حدود شش سال دوری از فعالیت، با ترانهٔ «صمود» به حمایت از کاروان کشتی‌ها برای شکستن غزه برخاست و بار دیگر به عرصهٔ موسیقی بازگشت. 🔹در این فرسته، گزیده‌ای از آثار او در هم‌گامی با لحظات تاریخی انقلاب را جمع‌آوری کرده‌ایم که هارمونی‌‌ای از غم، شادی، حماسه و صلابت مردم است. نسخۀ کامل این قطعه‌ها از طریق کانال‌ «بافتارموسیقی» در دسترس شما مخاطبین گرامی قرار گرفته است. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

بازگشت میان‌دارِ موسیقی انقلاب اسلامی چرا بازگشت حامد زمانی مهم است؟ ✍️حجت امانیان 🔹حامد زمانی که یگانه صدای موسیقی پاپ سیاسی ایران است، حالا پس از حدود هفت سال دوری، دوباره به میدانِ موسیقی بازگشته است. در این سال‌ها، خوانندگانی انقلابی در صحنه بودند که برخی به آن‌ها امید بسته بودند تا شاید بتوانند برای موسیقی انقلابی تبدیل به کاراکترِ هنریِ جدی شوند؛ اما واقعیت این است که هیچ‌کدام به‌سان حامد زمانی نتوانستند با لحظه‌های تاریخی انقلابِ اسلامی هم‌گام شده و در وزان خود انقلاب،‌ سیاسی و حاضر در صحنه باشند و تبدیل به شخصیت هنری قابلِ اعتنا آن هم در ادامهٔ سنت موسیقی انقلاب شوند. زمانی، ادامهٔ مسیری‌ست که پیش از این، قره‌باغی‌ها و گلریزها در آن قدم برداشته‌اند. این یادداشت، درصدد فهم و توضیح جایگاه حامد زمانی و اهمیت بازگشت اوست. تبیین اینکه چرا حامد زمانی، مهمترین خوانندهٔ حال حاضرِ انقلاب اسلامی است. متن کامل (بخش یکم و دوم) 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

بازگشت میان‌دارِ موسیقی انقلاب اسلامی چرا بازگشت حامد زمانی مهم است؟ (بخش اول یادداشت) ✍️حجت امانیان 🔹حامد زمانی که یگانه صدای موسیقی پاپ سیاسی ایران است، حالا پس از حدود هفت سال دوری، دوباره به میدانِ موسیقی بازگشته است. در این سال‌ها، خوانندگانی انقلابی در صحنه بودند که برخی به آن‌ها امید بسته بودند تا شاید بتوانند برای موسیقی انقلابی تبدیل به کاراکترِ هنریِ جدی شوند؛ اما واقعیت این است که هیچ‌کدام به‌سان حامد زمانی نتوانستند با لحظه‌های تاریخی انقلابِ اسلامی هم‌گام شده و در وزان خود انقلاب،‌ سیاسی و حاضر در صحنه باشند و تبدیل به شخصیت هنری قابلِ اعتنا آن هم در ادامهٔ سنت موسیقی انقلاب شوند. زمانی، ادامهٔ مسیری‌ست که پیش از این، قره‌باغی‌ها و گلریزها در آن قدم برداشته‌اند. این یادداشت، درصدد فهم و توضیح جایگاه حامد زمانی و اهمیت بازگشت اوست. تبیین اینکه چرا حامد زمانی، مهمترین خوانندهٔ حال حاضرِ انقلاب اسلامی است. 🔹این روزها که جریان موسیقی پاپ ایران، نسبت به مسائل و نیازهای روز جامعه، در یک رکود معناداری قرار گرفته و هرازگاهی با یک موسیقی معمولی روزمره، تخدیری یا کم‌مایه، در جامعه حضور پیدا می‌کند، خبر بازگشت حامد زمانی، خواننده‌ای متفاوت، آشوبنده و آرمان‌خواه، می‌تواند بشارتی بر دمیدن روح دوباره‌ای در کالبد بی‌جان این گونه‌ از موسیقی باشد؛ دمیدن روحی که امام (ره)، اصل هنر را همان می‌دانست: «هنر، عبارت است از دمیدن روح تعهد در کالبدِ انسان‌ها». 🔹پس از دههٔ شصت و هفتاد، سال‌هایی که گلریزها، مهرداد کاظمی‌ها و قره‌باغی‌ها به‌ عنوان نسل اول خوانندگانِ متعهد و انقلابی به شمار می‌آمدند، خوانندهٔ موفقی از نسل جوان نبود که با تمام وجود، پای کار انقلاب باشد و در موسیقی، زبان گویایی برای مردم باشد. تا اینکه در اواخر دههٔ هشتاد و اوایل دههٔ نود، حامد زمانی، به‌عنوانِ خواننده‌ای تازه‌نفس،‌ ورود متفاوتی به میدان موسیقی داشت. جوانی که خودجوش، صدای آرمان‌های انقلاب در عرصهٔ موسیقی پاپ شد. 🔹درست در دهه‌ای که می‌خواستند به هوای مذاکرات و برجام، فریادهای انقلابی را بایکوت کنند، جان‌برکف روی سن می‌‌آمد و فریاد «مرگ بر آمریکا» سر می‌داد و از «گزینه‌های روی میزِ» انقلاب سخن می‌گفت. از حقیقتِ اسلام مجاهدانه می‌خواند و به جنگ با غرب‌زدگی و تحجر می‌رفت. او هنرمندی بود که خلاف جهت مرسوم حاکم بر جریان موسیقی ایران حرکت ‌کرد. حامد زمانی دست روی موضوعاتی در قالب موسیقی گذاشت که پیش از او، یا نسبت به آن بی‌تفاوتی شده بود یا اگر هم کسی به آن پرداخته بود، معمولاً نگاه برّنده و سیاسی او را نداشت. 🔹او همهٔ هنر خود را در همین جهت به میدان آورد. از آهنگ‌سازی و ترانه‌سرایی تا اجرا و خوانندگی در لحن‌هایِ مختلف؛ چه اعتراض و خشم و صلابت در آثار حماسی و چه غم و حزن و اندوه در آثار عاطفی. با این همه،گوهر ناب حامد زمانی، فهم سیاسی و جسارت هنری اوست. او با توجه به تسلطش در ترانه‌سرایی، خوانندگی و آهنگ‌سازی می‌توانست به‌راحتی خوانندهٔ محبوب ژانر عاشقانه باشد. یا آشنایی‌اش به زبان‌های دیگر مانند انگلیسی و عربی هم به کارش بیاید و خوانندهٔ پرطرفدار بین‌المللیِ ساکت‌ و‌ آرامی باشد که خیلی کاری با کسی، جریانی و عقیده‌ای نداشته باشد. 🔹با این حال، ترجیح داد صدای اسلامی باشد که نمی‌تواند نسبت به ظلم سکوت کند. او عزم کرده بود که صدایِ مردم مستضعف و مومن جهان باشد که صدایشان به جایی نمی‌رسد و نگذارد آرمان‌های اسلام ناب در میانِ هیاهوها گم شود. خود او می‌گوید: «دوست دارم هرجا صحبت از اسلامِ حقیقی هست، صدای من هم آنجا باشد. دین ما، دین ظلم‌ستیز است؛ پس هرجا ظلمی هست، صدای من هم باید آنجا باشد و این ستون و مهم‌ترین عنصرِ کاری من است.» 🔹وقتی خواننده‌ای می‌خواهد نمایندهٔ «حزب‌اللّه» و آن نگاهِ دقیقِ انقلاب اسلامی در موسیقی پاپ باشد که بنیانش بر کلام است، به سمت شاعرانی می‌رود که بتوانند چنین نگاهی را به زبان شاعرانه بیان کنند. به همین جهت است که حامد زمانی، همواره توانسته انقلابی‌ترین سروده‌ها را در عرصهٔ موسیقی حاضر کند. نمونه‌های ماندگار این آثار را مثلا از محمدمهدی سیّار به خاطر داریم؛ ترانه‌هایی هم‌چون «مرگ بر آمریکا»، «می‌کُشیم»، «گزینه‌های روی میز» و ... . 🔹حامد زمانی که از هفت سالگی، آموزش موسیقی سنتی -به‌ویژه ردیف‌های آوازی- را فراگرفته بود و در زمینهٔ قرائتِ قرآن فعالیت می‌کرد و دانش‌آموختهٔ علوم سیاسی از دانشگاه تهران بود و بر دستگاه‌های موسیقی جهان عرب تسلط داشت، همهٔ این‌ها را در عرصهٔ موسیقی به کار بست. صدای حماسی، پراحساس و پرشورش، درست در زمانی به گوش می‌رسید که موسیقی پاپ ایران در حالتی منفعلانه نسبت به نیازهای اجتماعی و ملی قرار داشت و از طرفی، تبدیل به یک جریان سطحی و مصرفی شده بود. ادامهٔ متن... 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

بازگشت میان‌دارِ موسیقی انقلاب اسلامی چرا بازگشت حامد زمانی مهم است؟ (بخش دوم یادداشت) ✍️حجت امانیان 🔹این فرمِ موسیقایی که او در آن زمانه، پایه‌گذاری کرد، باعث شد تا به‌سرعت به یک چهرهٔ مهم، محبوب و اثرگذار موسیقیِ ایران تبدیل شود؛ کسی که هم خوب شعر را می‌فهمید و هم، زمان‌شناس بود و هم، نیاز مخاطب را درک می‌کرد. 🔹جریان انقلابی در دورهٔ نبود او، مدام سراغ او را می‌گرفت و در بزنگاه‌های تاریخی انقلاب و امت اسلامی مانندِ «طوفان‌الاقصی»، حسرت می‌خوردند که اگر حامد زمانی بود، فریاد سر می‌داد و زبان برنده انقلاب و امت اسلامی می‌شد. جامعه، هنوز طالبِ آن صدا و آن نگاه ناب زمانی در هنر و موسیقی بود. همان‌طور که می‌شد در هر تجمع و راهپیمایی، این نکته‌ را حس کرد که گویی مردم هم‌چنان حرف‌های نگفته و اساسی‌ای دارند که آثار موجود نتوانسته نمایندگی کند و با وجود تولید صدها قطعه موسیقی و سرود انقلابی،‌ همچنان قطعاتِ سیاسی زمانی بود که در این اجتماعات ملی شنیده می‌شد. 🔹بازگشت حامد زمانی، یعنی بازگشت حیات سیاسی و نه سیاست‌زده به موسیقی ایران. این اتفاق مهمی است که در دورهٔ حاضر، می‌تواند برای جریان موسیقی انقلاب اسلامی، آثار مثبتی برجای بگذارد. حضور او می‌تواند گوش و هوشِ شنیداری مخاطبان موسیقی را دوباره ارتقا دهد و از طرفی، همچون گذشته آن را به سوی مسأله‌ها و اهدافِ آرمانی انقلاب اسلامی سوق دهد. 🔹او همچنین با تمرکز برظرفیت مخاطبین بین‌المللی و هم‌راستا و هم‌داستان با جبهه مقاومت و انقلاب اسلامی، می‌تواند در هم‌زبانی با آن مخاطبین، به انتقال پیام‌های گفتمانی انقلاب نیز کمکِ مؤثری داشته باشد؛ البته این اتفاق برای آثار او که در همان دوران حضور پرشورش، طرفدارانی از دیگر کشورها مانندِ یمن و لبنان داشت، هرچند طبیعی به نظر می‌رسد اما با یک برنامۀ بلندپروازانه‌ و حساب‌شده‌تری می‌تواند، مایهٔ انسجامِ و وحدت بیشتری باشد. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane