⌛کیفیت ثبت‌نام دوره‌ سوم نویسندگی «بمب‌نویس» به‌ زودی اعلام می‌گردد.

📋 کلاس نویسندگی درس اول: مبانی داستان نویسی 🎙️ #عباس_معروفی #راهنمای_نویسندگی ✿📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

☃️ و سرانجام آدم برفی‌ها محو تماشای خورشید می‌شوند... ✍ راضیه واحدی #متن_کوتاه 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🥀 بعد مرگم، مرا در چیزهایی جستجو کنید که دوست‌شان داشتم:)) 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🪜 نردبان بی‌پایان 💯 یکی از عناصر مهم در باب نویسندگی این است که انسان روزبه‌روز کیفیت آن را بیشتر کند؛ والّا هرکس استعدادی پیدا کند، چیزی مینویسد. 📊 این مرحله‌ی اول را باید به مرحله‌ی دوم و مراحل گوناگون دیگر همین‌طور ادامه داد. واقعاً یکی از اسرار وجود بشر، پایان‌ناپذیری اوست؛ یعنی در هیچ حدی آدم نمیتواند بگوید که الحمدللَّه کارمان خوب است؛ نه، باید در همان لحظه احساس کرد که ما در قدمهای اول و پله‌های پایین نردبانیم و پله‌های این نردبان همچنان ادامه دارد. 🗓️ ۲۸/۱۱/۱۳۷۰ #راهنمای_نویسندگی #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📜 تأدیبِ «تدبیر» دیده‌بانی دور، خستگی نزدیک 🌳 مردم‌سالاریِ دینی، نه آن نهالِ فانتزیِ گل‌خانه‌ای است که با بادی بلرزد، نه آن چوبِ خشکی که فقط به دردِ تکیه دادن بخورد. درختی است که ریشه‌اش را در زمینِ «حقانیت» سفت کرده؛ اما برای قد کشیدن، محتاجِ آفتابِ «مقبولیت» است. این وسط، «ولیِ فقیه» کیست؟ «باغبان» است. از آن پیرمردهایِ حکیمِ روزگار‌دیده که می‌داند گاهی برایِ فهمیدنِ فرقِ غوره و انگور، باید اجازه داد شاگرد، طعمِ گسِ میوه‌یِ نارس را بچشد. 🌫 «برجام»، قصه‌یِ همین اجازه دادن بود. حضرتِ آقا، همان‌روزها هم می‌دانستند که تهِ این جاده‌ی مه‌آلود، سراب است. هشدار دادند؟ بله. تذکر دادند؟ بله. اما فرمان را رها نکردند؛ تا ملت، خودش دست به فرمان شود. اجازه دادند این مسیرِ پر پیچ و خم تجربه شود. این سکوت، از رضایت نبود؛ یک‌جور فرصت‌دادن برای «بزرگ شدن» بود. نتیجه را هم دیدیم؛ آمریکا زیرِ میز زد. اروپایی‌ها هم جز «ای‌ وایِ» دیپلماتیک، هنری نداشتند. اما دستاوردِ اصلی، همین «تجربه‌یِ برجام» بود. ملت فهمید با کسی که در جیبش چاقویِ ضامن‌دار دارد، نمی‌شود سرِ سفره‌یِ رفاقت نشست. باغبان اجازه داد میوه‌یِ نارس چیده شود تا ذائقه‌یِ سیاسیِ ملت، طعمِ واقعیِ «ناپایبندیِ دشمن» را یاد بگیرد. ⚖️ همین الگو را بگذارید کنارِ انتخاباتِ ۱۴۰۳. جایی که صندوقِ رای، دوباره فصل‌الخطاب شد. عده‌ای فکر می‌کردند لابد باید از غیب، دستی بیرون بیاید و مهره‌ها را جابجا کند. اما نه! مردم در چهارچوبِ نظام، میانِ گزینه‌هایِ تایید شده، چرخیدند و گشتند و به کسی رسیدند که شاید برایِ خیلی از مدعیان، «غیرمنتظره» بود. اینجا مردم‌سالاری از لایِ کتاب‌ها بیرون آمد و روی برگه‌های رای نشست. ولیِ فقیه، زمینِ بازی را برای مردم صاف کرد. خط‌کشی‌ها را کشید، اما نگفت چه کسی گل بزند. این یعنی احترام به همان «حقِ مقبولیت»؛ یعنی مردم در میدان باشند، بیازمایند و انتخاب کنند. 🩸 اما اشتباه نکنید؛ این‌جور حکمرانی کردن، از کوه‌کنیِ فرهاد هم دشوارتر است. راه رفتن رویِ لبه‌یِ تیغ است. اینکه از یک طرف اجازه بدهی مردم بدوند، تجربه کنند و حتی زمین بخورند تا «مرد» شوند؛ از طرف دیگر، شش‌دانگِ حواست به سقفِ مملکت باشد که اصلِ بنا پایین نریزد؛ کارِ هر کسی نیست. حاکم باید خونِ جگر بخورد، تهمت بشنود و صبوری کند تا «توده» به «امت» تبدیل شود. در این مسیر، سفره‌ها کوچک می‌شود و صورت‌ها با سیلی سرخ! اما همه‌اش هزینه‌یِ همان «بلوغ سیاسی» است. 🔭 حالا کافی است کمی سرمان را بالا بیاوریم و به دور و برمان نگاه کنیم. به کشورهایی که یا در استبدادِ مطلق یخ زده‌اند یا در دموکراسی‌هایِ فرمایشی، مهره‌یِ خیمه‌شب‌بازیِ این و آن شده‌اند. آن‌وقت می‌فهمیم که ایران کجایِ داستان ایستاده است. بلوغِ سیاسیِ این ملت، با تزریقِ بخشنامه حاصل نمی‌شود؛ محصولِ چشیدنِ سرد و گرمِ روزگار به دست آمده است. 🕯 رهبری بازیکنِ میدان نیست که بخواهد همه‌یِ توپ‌ها را خودش گل کند. او داوری است که چراغ می‌افروزد. او می‌داند ملتی که خودش طعمِ اشتباه را نچشد، هیچ‌وقت خردمند نمی‌شود. او راه را نشان می‌دهد، اما قدم‌زدن را به عهده‌ی خودِ ملت می‌گذارد. قافله باید خودش به مقصد برسد، وگرنه مسافری که با زورِ کتک به مقصد رسیده باشد، هنوز در بندِ آغازِ راه است... ✍🏻 محمد‌حسین نجفی #یادداشت_اختصاصی #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🏹 هر چه آن خسرو کند شیرین کند چون درخت تین که جمله تین کند... 🗓️ دوازدهم دی ماه، سالروز وفات علامه محمدتقی مصباح یزدی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh