ر فصل پاییز چه گیاهی بکاریم؟ در فصل پاییز می‌توان سبزی‌های ذیل را کاشت. کرفس را معمولاً در اواسط آبان تا اواخر آذر می‌کارند. شنبلیله به‌طورمعمول در فصل پاییز کاشته می‌شود. در نواحی گرمسیر، پیاز را در فصل پاییز و زمستان می‌کارند،‌ اما در نواحی سردسیر این محصول در تابستان کشت می‌شود. کلم بروکلی در فصل پاییز نیز کاشته می‌شود. سبزی نعناع را می‌توان در مهر و آبان کاشت.   نکات مهم کاشت گیاهان در پاییز اگر می‌خواهید در فصل سرد از کاهو استفاده کنید، می‌توانید در فصل پاییز آن را بکارید. هویج را در فصل پاییز نیز می‌توان کاشت. چغندر نیز یکی از سبزی‌هایی است که در فصل پاییز نیز کاشته می‌شود. در فصل زمستان چه بکاریم؟ در این بخش به سبزی‌های مناسب برای کاشت در فصل سرما می‌پردازیم. کلم ازجمله سبزی‌هایی است که در فصل سرما نیز به‌خوبی رشد می‌کند. تره‌فرنگی را نیز می‌توان در فصل زمستان کاشت. برای کاشت تره‌فرنگی، ساقه و برگ‌های آن کاشته می‌شود. سبزی‌هایی مثل جعفری را نیز می‌توان در فصل سرما کاشت. کاهو ازجمله سبزی‌هایی است که در دمای پایین، رشد راحتی خواهد داشت. برخی از افراد، شلغم را در فصل زمستان نیز می‌کارند.  

اگر در فصل بهار کاشته شود، در اواخر فصل تابستان یعنی در همان سال کاشت، گل می دهد. ولی اگردر اوایل یا وسط تابستان کاشته شود در ماه های آخر پاییز یا اوایل زمستان به بازار عرضه می شود که در این حالت در بهار سال بعد گل می دهد و بذر تولید می کند. دمای مطلوب برای رشد شلغم 15 تا 18 درجه سانتی گراد است ولی در دمای 7 درجه سانتی گراد هم به رشد خود ادامه می دهد. کشت شلغم در مزرعه شلغم را در هر نوع خاکی می توان کاشت ولی در زمین های با خاک سنگین که رطوبت را در خود نگه می دارند بهترین محصول را می دهد. چون احتیاج به آب زیاد دارد. بنابراین آن را در زمین های رسی می کارند. معمولا شلغم را در اواسط تابستان می کارند تا در اواخر پاییز یا اوایل زمستان محصول آن به دست آید. قبل از کاشت زمین را شخم زده و میزان 25 تا 30 تن کود حیوانی پوسیده به یک هکتار خاک اضافه کرده و با آن مخلوط می کنند. از مصرف کود به شکل تازه باید خودداری کرد زیرا برای رشد گیاه مضر است. سپس میزان 90 کیلوگرم در هکتار کود فسفر و 350 کیلوگرم در هکتار کود پتاس به خاک اضافه می کنند و زمین را شخم زده و بعد بذر شلغم را می کارند. برای تغذیه خاک نباید از کود ازت استفاده کرد زیرا طعم شلغم را تغییر می دهد. شلغم را در ردیف هایی به فاصله 30 تا 40 سانتی متر از هم می کارند و فاصله بوته ها را 5 تا 15 سانتی متر در نظر می گیرند. در کاشت شلغم رعایت فاصله ها خیلی مهم است زیرا تراکم کم باعث درشت شدن شلغم می شود. شلغم های کوچکتر طعم بهتری دارند. بعد از این که بذرها سبز شدند باید بوته ها را تنک کرد که در چند مرحله انجام می شود تا فاصله بوته ها در نهایت به 10 تا 15 سانتی متر برسد. در هفته های اول، هر 4 روز یک بار آبیاری انجام می شود، همچنین شلغم را باید به موقع از زمین خارج نمود چون اگر بیش از حد در خاک بماند پوک شده و غیر قابل استفاده می شود.   

آن بزرگ‌تر باشد گل شما بزرگ‌تر خواهد شد. پیازهایی که هیچ‌گونه بریدگی، خراش یا دندانه ندارند را انتخاب کنید. پیاز باید ریشه داشته باشد، اما نباید از بالای آن ساقه سبز شده باشد. اگر پیاز فوراً کاشته نشود می‌تواند در یخچال نگه‌داری شود. یک گلدان انتخاب کنید. کسانی که پیاز را جداگانه خریداری می‌کنند باید گلدان مناسبی را برگزینند. گلدان باید سنگین باشد زیرا زمانی که گیاه شکوفه بدهد، بالای آن سنگین شده و می‌تواند یک گلدان سبک را واژگون کند. پیاز نرگس باید به خوبی بتواند خشک شود، بنابراین نیاز به حداقل یک سوراخ در کف گلدان برای تخلیه‌ی آب هست. سایز گلدان مهم است. برای کاشت یک پیاز، گلدان باید حداقل ۱۸ سانتی‌متر عمق داشته و عرض آن حداقل ۵ سانتی متر از پهن‌ترین قسمت پیاز بزرگ تر باشد. آی موز: مقداری آب ولرم در یک کاسه ریخته و ریشه‌ی پیاز را به مدت ۲ ساعت در آن غوطه‌ور کنید. همه‌ی پیاز را داخل آب قرار ندهید، تنها قسمت انتهایی آن کافی است. این کار پیامی را به پیاز می‌رساند که وقت رشد کردن است. این کار را قبل از کاشت در گلدان انجام دهید. گلدان را تا نیمه با خاک گلدان پر کنید. پیاز را با ریشه در زیر خاک قرار دهید. اطراف پیاز را با خاک پر کرده و خاک را دور آن محکم کنید. یک سوم از قسمت بالای پیاز را بیرون از خاک بگذارید. پیاز را به خوبی آب بدهید. گلدان را در جایی گرم در زیر نور مستقیم خورشید قرار دهید. نور خورشید باعث فعال شدن پیاز می شود. تا زمانی که ساقه شروع به رشد کند به آن آب ندهید. این ممکن است ۲ یا ۳ هفته و یا بیشتر طول بکشد. بعد از شروع رشد ساقه، هر زمان که حس کردید خاک خشک است به آن آب بدهید. هر دو هفته با دادن محلول آب و کود گیاهان خانگی به گیاه آن را تقویت کنید. گیاه را بچرخانید تا ساقه‌ی آن صاف قرارگرفته و اگر گیاه در حال خم شدن بود یک چوب بامبو در کنار آن قرار دهید. گلی به قدمت اساطیر کهن گلدان را تا نیمه از خاک پر کنید طوری که دوسوم پیاز زیر خاک قرار بگیرد. خاک را دور پیازها محکم کنید. حالا می‌توانید آن را آبیاری کنید و در جایی گرم در زیر نور مستقیم خورشید قرار دهید. در طول دو تا سه هفته آینده، پیاز شروع به رشد می‌کند. تا زمانی که ساقه‌ها از خاک سر نزده‌اند دیگر به آن آب ندهید. پس از شروع رشد ساقه باید تا حدی به آن آب دهید که گلدان هرگز کاملا خشک نماند. در این مدت می‌توانید تا باز شدن گل‌ها هر دو هفته یک‌بار به گلدان کود تقویتی همراه آب بدهید. اجازه ندهید ساقه‌ها کج رشد کنند از یک قیم استفاده کنید. زمانی که گیاه گل داد، گلدان را از زیر آفتاب مستقیم‌ بردارید. 

گل نرگس از آن گل‌هاست که بویش از فاصله‌ها، سرمست می کند. این گل زیبا که عطر و بوی فریبنده‌ای دارد، گل خاطره‌ها و یادهاست و با لطافت و بخشندگی خاص خود از گذشته های دور، سرمای زمستان را قابل تحمل تر می کند. نه تنها شکل خاص و منحصر به فرد این گل چشم را می نوازد بلکه گفته می شود نرگس زارهای شهر بهبهان در استان خوزستان آنچنان پربار بوده‌اند که در فصل گلدهی رنگ یکدست سفید و زرد، موجی از لطافت را درکوی و برزن می‌پراکنده و از فاصله‌های دور عطر این نرگس‌زارها استشمام می‌شده است. همین طور حوالی شهر کازرون در استان فارس و حاشیه‌های دریاچه پریشان، میزبان این گل بوده و هستند. شاید یکی از دلایلی که این گل جایگاه ویژه‌ای در ادبیات، افسانه‌ها و قصه‌های ایران‌زمین دارد همین پهنه گسترده رشد آن در این سرزمین باشد. باغچه را هیجان انگیز کنید نرگس شیراز و نرگس شهلا دو نوع عمده نرگس‌های ایران هستند. باقی نرگس‌ها هم در طیفی از رنگ‌های سفید تا نارنجی دیده می‌شوند. جالب است بدانید شیپور وسط این گل که معمولا از گلبرگ‌ها چند درجه پررنگ‌تر است در واقع بخشی از پرچم تغییرشکل داده آن است. نرگس حتی نسبت به زنبق هم به سرما مقاوم‌تر است. گلی به قدمت اساطیر کهن اگر بخواهید با گل‌های پیازی به استقبال بهار بروید، می‌توانید باغچه‌تان را قسمت‌بندی کنید. گل‌های پیازی در زمان‌های مختلفی گل می‌دهند. نرگس خودش به تنهایی چند گونه دارد که می‌تواند در زمان‌های مختلف گل دهد اما دو گونه آن کاملا در دسترس هستند. نرگس شیراز که عطر و بوی منحصر به فردی دارد، معمولا اواخر پاییز تا اواسط بهار گل می‌دهد و نرگس‌ شهلا که شیپور بزرگی در وسط دارد و گلبرگ‌هایش طیفی از رنگ زرد است از اواخر زمستان تا اوایل بهار مهمان باغچه‌ها ست. گل نرگس در پاییز شکوفا می شود که بهترین روش کاشت آن در گلدان می باشد در این مقاله ما شما را به روش کاشت این گل دعوت می کنیم. بهترین راه کاشت گل نرگس در یک گلدان است که در فضای آزاد نگه داشته شود تا گل به صورت طبیعی در پاییز شکوفه بدهد، زیرا گیاه نرگس می‌تواند تا دمای ۱۲- درجه‌ی سانتی‌گراد را تحمل کند. در مقاله‌ی زیر راه‌هایی برای کاشت گل نرگس در محیط داخل و خارج را می توانید یاد بگیرید. نرگس یکی از آسان‌ترین گیاهانی است که می توان آن را به شکوفه واداشت. این گل‌های زنبق مانند، بسیار رنگارنگ و پرجلوه هستند. شما می توانید پیاز این گیاه را به قیمتی ارزان تهیه کرده و آنها را در هر زمانی از سال، به گل دادن مجبور کنید. دستورالعمل‌های خرید پیاز و کاشت گل نرگس : پیاز را چطوری انتخاب کنیم؟ آی موز: اگر در کار کاشت گیاهان پیازی مبتدی هستید، نرگس برای شروع بهترین گزینه است چراکه کاشتن پیاز آن تا زمان گل دادنش مراحل قابل انجامی دارد و اگر در انتخاب پیاز دقت کافی داشته باشید، خیلی هم باصرفه است. در زمان مناسبی در فصل پاییز پیاز نرگس را بخرید. هرچه پیاز آن بزرگ‌تر باشد گل شما بزرگ‌تر خواهد شد. دقت کنید پیازی که انتخاب می‌کنید، هیچ‌گونه بریدگی، خراش یا دندانه نداشته باشد. پیازهای نرگس دو جور هستند یک مدل طوری است که فقط یک نوک دارد که حرفه‌ای‌ها به آن دماغه هم می‌گویند و مدل دیگر دو دماغه دارد. هر دماغه، یک ساقه و گل می‌دهد و متخصصان امر معتقدند پیازهای دو دماغه‌ای گل‌های درشت‌تری هم می‌دهد. پس اگر این پیازها گیرتان آمد، انتخاب بهتری است. پیاز باید ریشه داشته باشد اما نباید از بالای آن ساقه‌ای سبز شده باشد. اگر نمی‌خواهید پیاز را فورا بکارید، یخچال محل خوبی برای نگهداری آن است اما یادتان باشد که اگر در محلی که پیازها را نگه می‌دارید گاز اتیلن به هر نحو ممکن وجود داشته باشد، پیاز نرگس بی‌بار شده و گلدهی هم در آینده دچار مشکل می‌شود. یک گلدان سفالی بهترین گزینه برای کاشت پیاز نرگس است چه نوع خاکی می خواهد؟ نرگس از جمله گل‌های پیازی است، گل‌ها و گیاهان پیازی خاک‌های سنگین و رسی را دوست ندارند و بیشتر خاک سبک را می‌پسندند. اگر خاک باغچه یا گلدان‌تان رسی است، کمی شن با آن مخلوط کنید تا زهکشی خوبی پیدا کند. البته کودهای حیوانی هم برای باغچه مناسب است. ورمی کمپوست برای گلدان‌هایی که داخل آپارتمان قرار می‌گیرند، کود مناسبی است. نرگس، آبیاری زیاد را دوست ندارد اگر در این کار افراط کنید، برگ‌هایش بیش از حد بزرگ شده و گل نمی‌دهد. متخصصان معتقدند این گیاه برای گل دادن بهتر است کمی خشکی ببیند. یادتان باشد در هوای سرد ماندگاری این گل بیشتر است و دمای بالاتر سبب می‌شود که گل‌ها زودتر پژمرده شوند. درست است که نرگس به هوای سرد احتیاج دارد اما برای گلدهی به نور خورشید در بعضی از ساعات روز نیاز دارد. تولیدکنندگان عمده نرگس، گل‌ها را به‌طور معمول در مرحله گردن غازی، از انتهای ساقه می‌برند و برای فروش به بازار می‌فرستند. در زمان مناسبی در فصل پاییز پیاز نرگس را بخرید. هرچه پیاز

آب و هوای مناسب جهت کاشت زعفران زعفران گیاهی است گرمسیری و در نقاطی که آب و هوای معتدل داشته و دارای تابستان های گرم و خشک و آفتابی و پاییز و زمستان نسبتا ملایم دارد، به خوبی رشد می کند و می شود در این مناطق کاشت زعفران را انجام داد. لازم به ذکر است که این موضوع ممکن است در همه شرایط صادق نباشد زیرا احتمال دارد گیاه به صورتی با محیط سازگار شود چنانچه در همدان که در ردیف شهرهای سردسیری ایران است، زراعت و کاشت زعفران نتایج رضایت بخشی داده است.   پیاز زعفران تابستان فعالیت ندارد، دوره بیداری و فعالیت آن از حدود آبان تا اردیبهشت است و با شروع فصل گرما برگ هایش زرد شده و می خشکد و پیاز به خواب می رود پس زمین های گرم و خشک جای مناسبی برای کشت زعفران است.

ر تهیه زمین به منظور کاشت زعفران لازم است توجه و دقت خاصی معمول شود ابتدا در فرصتهای مناسب در پائیز یا زمستان زمین مورد نظر را شخم عمیق می‌زنند درصورتی که شرایط مناسب نبوده یا دسترسی به تراکتور مقدور نباشد می‌توان شخم را در پایان بهار یا اوایل تیرماه نیز انجام داد.   در زراعت مکانیزه زعفران زمین را در پاییز سال قبل از کشت با گاو آهن شخم عمیق می‌زنند در بهار پس از قطع بارانهای بهاری خاک را با انجام شخم متوسط ضمن سله شکنی از وجود علفهای هرز پاک می‌کنند در مرداد یا شهریور پس از پخش 80 - 40 تن کود حیوانی و 200 کیلوگرم فسفات آمونیوم زمین را به صورت فارو درمی‌آورند و برای کاشت زعفران آماده می‌کنند.   خاک مناسب جهت کاشت و پرورش زعفران زعفران در زمین های شور، رسی یا خیلی شنی رشد نمی کند بلکه بهترین نوع خاک برای رشد آن خاک شنی ـ رسی است که مقدار کمی آهک داشته باشد، PH خاک باید بین 8 ـ 7 بوده، خاک مزرعه حاصلخیز و شیرین بوده و از علف های هرز پاک باشد در ضمن کاشت گیاه زعفران را باید در زمینی باشد که از چند سال قبل در آن زعفران کشت نشده باشد.   زمان مناسب جهت کاشت زعفران از مرداد ماه تا مهر ماه می توان به کاشت زعفران اقدام نمود. پس از کاشت پیاز زعفران در زمین به مدت 7 ـ 4 و در بعضی مناطق تا 10 سال باقی مانده و محصول می دهد و از این نظر احتیاجی به کاشت مجدد زعفران در سال های بعد ندارد.  

 کاشت پیاز زعفران ابتدا چاله‌های یک ردیف را با بیل درمی‌آورند و در داخل هر چاله از 15 - 3 پیاز قرار می‌دهند. عمق کاشت پیاز زعفران 20 - 15 سانتیمتر در نظر گرفته و در موقع کاشت سر پیازها باید رو به بالا قرار گیرد. پیازها در عمق 20 سانتیمتری در زمستان از سرما و یخبندان و سایر تنشهای محیطی و در تابستان از گرما زدگی مصون می‌مانند.   برای کاشت زعفران 5 - 4 نفر شرکت می‌کنند به این ترتیب که یک نفر با بیل چاله‌ها را درمی‌آورند دو نفر پیازهای قابل کشت را به صورت دسته‌های 3 تا 5 یا 15 تائی انتخاب می‌کنند.   نفر چهارم پیازها را در داخل چاله‌ها قرار می‌دهند و بقیه نفرات کار خود را ادامه می‌دهند تا تمام زمین زعفران کاشته شود. سرانجام سطح مزرعه را که نامسطح شده با بیل یا ماله‌ای که صاف و فشرده می‌سازند تا پیازها به خاک بچسبد. زمین کشت شده به همین صورت تا موقع آبیاری پائیزه رها می‌شود قبل از آبیاری در حدود 20 - 10 تن کود حیوانی کاملا پوسیده با بیل در سطح زمین پخش می‌نمایند. پس از انجام عمل کاشت زعفران روی شیارها را با ماله پوشانده و زراعت ردیفی به نظر می‌رسد.   

پیاز زعفران باید درشت، سالم، بدون زخم، شاداب و عاری از هر نوع بیماری بوده و سن آنها از 7 سال تجاوز نموده و پوست های اضافی و کپه هر پیاز را جدا می کنند. (کپه همان جای ریشه زایی در ته پیاز است که چوب پنبه ای و خشک می باشد) برای اینکه غده ها پس از کاشت زعفران مورد حمله آفات و امراض قرار نگیرند بهتر است قبل از کاشت زعفران با سموم جیوه ای از قبیل سرزان، تری تیزان، گرانوزال و برای هر 100 کیلو پیاز 500 ـ 300 گرم سم مصرف نمود.   مقدار لازم پیاز برای کاشت زعفران در هر هکتار 2 تن غده می باشد. اگر در سال هفتم به بعد غده ها بیرون آورده نشوند گیاه ضعیف شده و غده ها پوک می گردند و پس از یکی دو سال به کلی از بین می روند. در سال هفتم مقدار غده ای که از زمین می توان بیرون آورد 5 برابر مقدار کشت شده در سال اول است.   مقدار و نوع کود برای کاشت زعفران: گیاه زعفران به مواد غذایی فراوانی احتیاج دارد. از دادن کود تازه حیوانی بایستی خودداری شود و فقط کود پوسیده استفاده نمود. به طور کلی در هر هکتار زعفران کاری نیاز به 50 ـ 30 تن کود حیوانی پوسیده به همراه 200 کیلوگرم کود شیمیایی مثل فسفر و پتاس به زمین داده می شود. مصرف 100 کیلو کود اوره به همراه 15 ـ 10 تن کود حیوانی برای هر سه سال یک بار می تواند بهترین پیشنهاد برای کشاورز زعفران کار به حساب آید.

س از کاشت پیاز زعفران در زمین مزرعه را باید بلافاصله آبیاری کرد در صورتی که قبل از کاشت زعفران مزرعه آبیاری شده باشد می توان آبیاری را چند روز پس از کاشت انجام داد. زعفران گیاهی است مقاوم به کم آبی و اولین آبیاری پاییزه باید حتما 15 روز قبل از بیرون آمدن ساقه گل ها انجام گیرد.   اگر آبیاری جلوتر از مهرماه و به کرات انجام شود ابتدا برگ ها ظاهر می شوند و سپس گل ها پدیدار می گردند و در این صورت چیدن گل ها به سختی انجام خواهد گرفت و چه بسا گل ها بین برگ ها باقی مانده و از بین خواهند رفت.   پس از کاشت پیاز زعفران تا زمان برداشت محصول مزرعه را فقط یک بار باید آبیاری نمود چون زعفران گیاهی مخصوص مناطق خشک است بنابراین به آب زیاد احتیاج ندارد ولی اگر بعد از برداشت محصول در طول زمستان چند آب به مزرعه داده شود، به درشت شدن پیاز زعفران کمک می کند.   سله شکنی پس از کاشت زعفران بعد از آبیاری اول به محض گاورو شدن زمین سطح مزرعه باید سله شکنی شود به نحوی که پیازها صدمه نبینند بهترین وسیله سله شکنی کج بیل و بیل شیار دار و گاو آهن ایرانی و کولتیواتر است. سله شکنی باعث می‌شود که گلها به آسانی از خاک بیرون آمده و کود حیوانی با خاک مخلوط گردد.   در مواقعی که زارع نتوانسته باشد به زمین خود کود دهد قبل از اجام آبیاری می‌توان کود لازم را در سطح خاک پخش نموده و با شخم سطحی با خاک مخلوط نمود و بعد از این عمل که در واقع حکم سله شکنی را دارد جهت هموار نمودن زمین و چسباندن خاک به پیازهای زعفران زمین را ماله می‌کشند.

علفهای هرز از طریق رقابت با گیاه زعفران از نظر آب و مواد غذایی و نور خورشید سبب کاهش محصول می‌شود علاوه بر این ممکن است در مراحل کاشت زعفران و برداشت زعفران مزاحمتهایی ایجاد و میزبان تعدادی از بیماریها و حشرات و بخصوص نماتد باشد.   وجین مزرعه در هر موقع که علفهای هرز رشد کردند ضروری است. در مزارع زعفران اولین وجین بعد از آبیاری دوم انجام و این وجین باعث از بین رفتن علفهای هرز مزرعه زعفران می‌گردد.   بطور معمول اولین وجین زعفران بعد از برداشت گلهای زعفران و دومین آن در صورت لزوم به فاصله در حدود یک ماه قبل از آب سوم انجام می‌شود. در مورد مبارزه شیمیایی با علفهای مزرعه باید توجه کرد که چون اثر این علف کشها بر روی گیاه آزمایش نشده لذا باید به هنگام رشد بوته‌های زعفران از مصرف علف‌کش‌های شیمیایی خودداری شود.

مزرعه زعفران در سال اول محصول قابل توجهی نخواهد داد و فقط تعدادی از غده هایی که درشت بوده و ذخیره غذایی کافی داشته اند گل داده و تولید محصول می کند. معمولاً اواسط آبان ماه گل های بنفش رنگی در مزرعه ظاهر می شود و به محض پیدایش اولین گل برداشت آغاز شده و تقریبا سه هفته ادامه دارد.   موقعی که گل ها ظاهر می شوند، مزرعه زعفران خوش منظره، معطر و به رنگ ارغوانی یا بنفش خوش رنگی در می آید و یکی از زیباترین چشم اندازهای طبیعت را زمانی می توان دید که مزرعه زعفران به گل نشسته است زیرا در آغاز سرما و خزان کلیه گیاهان که هیچ گلی در صحرا نیست گل می دهند.   برای چیدن گل ها پیش از آنکه خورشید صبحگاهی اشعه نارنجی خود را بر مزرعه پوشیده از گل بتاباند، برداشت شروع و تا ساعت 9 صبح ادامه می یابد. عملیات گل چینی حدودا 25 ـ 15 روز به طور می انجامد.

اگر در فصل بهار کاشته شود، در اواخر فصل تابستان یعنی در همان سال کاشت، گل می دهد. ولی اگردر اوایل یا وسط تابستان کاشته شود در ماه های آخر پاییز یا اوایل زمستان به بازار عرضه می شود که در این حالت در بهار سال بعد گل می دهد و بذر تولید می کند. دمای مطلوب برای رشد شلغم 15 تا 18 درجه سانتی گراد است ولی در دمای 7 درجه سانتی گراد هم به رشد خود ادامه می دهد. کشت شلغم در مزرعه شلغم را در هر نوع خاکی می توان کاشت ولی در زمین های با خاک سنگین که رطوبت را در خود نگه می دارند بهترین محصول را می دهد. چون احتیاج به آب زیاد دارد. بنابراین آن را در زمین های رسی می کارند. معمولا شلغم را در اواسط تابستان می کارند تا در اواخر پاییز یا اوایل زمستان محصول آن به دست آید. قبل از کاشت زمین را شخم زده و میزان 25 تا 30 تن کود حیوانی پوسیده به یک هکتار خاک اضافه کرده و با آن مخلوط می کنند. از مصرف کود به شکل تازه باید خودداری کرد زیرا برای رشد گیاه مضر است. سپس میزان 90 کیلوگرم در هکتار کود فسفر و 350 کیلوگرم در هکتار کود پتاس به خاک اضافه می کنند و زمین را شخم زده و بعد بذر شلغم را می کارند. برای تغذیه خاک نباید از کود ازت استفاده کرد زیرا طعم شلغم را تغییر می دهد. شلغم را در ردیف هایی به فاصله 30 تا 40 سانتی متر از هم می کارند و فاصله بوته ها را 5 تا 15 سانتی متر در نظر می گیرند. در کاشت شلغم رعایت فاصله ها خیلی مهم است زیرا تراکم کم باعث درشت شدن شلغم می شود. شلغم های کوچکتر طعم بهتری دارند. بعد از این که بذرها سبز شدند باید بوته ها را تنک کرد که در چند مرحله انجام می شود تا فاصله بوته ها در نهایت به 10 تا 15 سانتی متر برسد. در هفته های اول، هر 4 روز یک بار آبیاری انجام می شود، همچنین شلغم را باید به موقع از زمین خارج نمود چون اگر بیش از حد در خاک بماند پوک شده و غیر قابل استفاده می شود.